บทที่ 1001

เจ็ดโมงเช้า เซียวชูหรันค่อยๆตื่นขึ้นมา ครั้งนี้เธอนอนหลับได้สบายกว่าครั้งก่อนเยอะ ไม่ฝันทั้งคืนเลย และก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมาแม้แต่ครั้งเดียว เหมือนว่านอนหลับลึกตลอดทั้งคืน เพราะงั้นรู้สึกสดชื่นอย่างมากไปทั้งตัวเลย

หลังจากที่ตื่นขึ้นมาไม่เห็นเย่เฉินแล้ว เซียวชูหรันก็ไม่ได้รู้สึกตกใจ เพราะเย่เฉินจะนอนตื่นเช้ากว่าเธอทุกวัน

เพราะรู้ว่าวันนี้เย่เฉินจะพาตัวเองไปเก็บผักผลไม้ ดังนั้นเซียวชูหรันจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ และในใจก็รอคอยเป็นอย่างมาก

หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จแล้ว เซียวชูหรันก็เปลี่ยนเป็นชุดกีฬา แล้วถึงจะเดินลงไปชั้นล่าง

เดิมทีเธอคิดว่าเย่เฉินกำลังทำอาหารเช้าอยู่ กินอาหารเช้าเสร็จแล้วถึงจะออกเดินทางไปชานเมือง แต่คิดไม่ถึงว่า เย่เฉินจะรอตัวเองอยู่ที่ห้องรับแขก

เมื่อเย่เฉินเห็นเซียวชูหรันเดินลงมา ก็รีบเดินเข้าไปทันที ยิ้มพร้อมพูดว่า ： “ที่รัก ไปกัน เราออกไปเก็บผักผลไม้กันนะ！”

เซียวชูหรันถามด้วยความตกใจอย่างมาก : “ห๊ะ？ไปตอนนี้เลยเหรอ？ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนะ……”

เย่เฉินยิ้มพร้อมพูดว่า : “ยังจะกินข้าวเช้าอะไรอีกละ กลับมาค่อยกินนะ”

พูดแล้ว ก็ยื่นมือไปจับมือของเซียวชูหรัน ดึงเธอพร้อมเดินออกไปข้างนอก

เซียวชูหรันโดนเย่เฉินดึงมือเดินออกมา รู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างมาก ทั้งรู้สึกอาย ทั้งรู้สึกประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะพูดถามว่า : “เย่เฉิน ขับรถออกไปเก็บผักผลไม้ที่ชานเมือง เสร็จแล้วค่อยกลับมา ไม่ว่ายังไงก็ต้องใช้เวลาถึงครึ่งค่อนวันเลยนะ ถ้าเราไม่กินข้าวรองท้องไปสักนิด ถึงตอนนั้นเกิดหิวขึ้นมาแล้วจะทำยังไง？”

เย่เฉินยิ้มพร้อมพูดว่า ： “คุณไปกับผมเดี๋ยวก็รู้เอง ผมจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว”

เซียวชูหรันถามอย่างอยากรู้ว่า ： “หรือว่าคุณได้จัดเตรียมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรรูปแบบใหม่ไว้แล้วงั้นเหรอ？”

เย่เฉินลากเซียวชูหรันออกมาถึงหน้าประตู ยิ้มพร้อมพูดว่า : “มา คุณหลับตาลงก่อน”

เซียวชูหรันก็ยิ่งจะประหลาดใจ : “เย่เฉิน ให้ฉันหลับตาลงตอนนี้เลยเหรอ มันเร็วไปหน่อยหรือเปล่า？”

เย่เฉินยิ้มพร้อมพูดว่า : “เร็วไปหน่อยอะไรกันล่ะ ไม่เร็วแล้ว เดี๋ยวคุณก็รู้เอง”

เซียวชูหรันทำได้เพียงแค่ยิ้มอย่างจนใจ หลับตาลง พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า : “ก็ได้ค่ะ เห็นว่าคุณจะพาฉันไปเก็บผักผลไม้หรอกนะ ก็เลยเชื่อฟังที่คุณพูด”