บทที่ 1609

“ข่าวใหญ่ของตระกูลทากาฮาชิเหรอ?!”

ทันทีที่นางาฮิโกะ อิโตะได้ยินเรื่องนี้ ก็จ้องเขม็งด้วยความโกรธ: “แมร่งเอ๊ย! ข่าวใหญ่อะไร? หรือว่าตระกูลซูประกาศการร่วมลงทุนกับพวกเขาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่น่าจะใช่ คนของตระกูลซูน่าจะเพิ่งมาถึงโตเกียวได้ไม่นานนะ ทำไมตัดสินใจได้เร็วขนาดนี้? เดรัจฉานพวกนี้ หรือว่าพวกเขาตั้งใจที่จะไม่พบหน้ากับพวกเราแล้วเหรอ?”

ทานากะซังพูดอย่างรีบร้อนว่า: “ไม่ใช่ข่าวนี้ เป็นข่าวที่ทากาฮาชิ เอคิจิถูกคนหักแขนบนถนน!”

“ทากาฮาชิ เอคิจิถูกหักแขนเหรอ?!”คนทั้งคนของนางาฮิโกะ อิโตะราวกับสายฟ้าฟาด อ้าปากพูดว่า: “ใครเป็นคนทำ?”

ในความทรงจำของเขา ทั้งคนโตเกียวที่กล้าลงมือกับทากาฮาชิ เอคิจิ น้อยมากจนนับได้

ถ้าให้ตัวเองลงมือ ตัวเองก็จะรู้สึกร้อนตัว เนื่องจากช่องว่างระหว่างตระกูลอิโตะและตระกูลทากาฮาชินั้นไม่ได้ใหญ่มาก ถ้าหากลงมือกับทากาฮาชิ เอคิจิจริงๆ นั่นก็แทบจะเทียบเท่ากับเป็นการประกาศสงครามกับตระกูลทากาฮาชิ

ดังนั้น นอกจากพ่อของทากาฮาชิ เอคิจิ นางาฮิโกะ อิโตะคิดไม่ออกจริงๆ ยังมีใครกล้าลงมือกับเขา

ดังนั้น เขารีบมองไปทางโทรศัพท์ของทานากะซัง อยากดูว่าใครมีความกล้านี้

มองดูแวบหนึ่งก็ไม่เป็นไรหรอก แต่นางาฮิโกะ อิโตะก็กลัวจนสั่นเทาไปทั้งร่างกาย นิ้วมือไม่ได้จับไว้อย่างมั่นคง ซิการ์ก็หลุดออกจากมือ ตกลงบนกางเกงของเขา และเผาไหม้ชุดสูทงานเย็บด้วยฝีมือราคาแพงของเขาเป็นรูในทันที

นางาฮิโกะ อิโตะก็ปวดใจ หยิบซิการ์แล้วโยนทิ้งไปอีกด้านหนึ่ง ชี้ไปที่ผู้ชายในโทรศัพท์ที่ดูชั่วร้ายคนนั้น และอ้าปากพูดว่า: “นี่…นี่…นี่เย่เฉินไม่ใช่เหรอ ?!”

แม้ว่าจะเจอเย่เฉินแค่ครั้งนั้น แต่นางาฮิโกะ อิโตะกลับจำรูปร่างของเขาได้อย่างชัดเจน

นี่อาจเป็นพลังแห่งความแค้น