บทที่ 1611

“เรื่องนี้…”

ทานากะซังเผชิญหน้ากับคำถามของนางาฮิโกะ อิโตะ ก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกในทันที

ตัวเองควรตอบอย่างไร?

ตอบว่าสามารถเอากลับมาได้?

ถ้าเกิดเอากลับมาไม่ได้ ตัวเองก็ต้องเป็นแพะรับบาปไม่มากก็น้อยหรือเปล่า?

ตอบว่าเอากลับมาไม่ได้?

แม้แต่นางาฮิโกะ อิโตะตอนนี้ก็จะคลุ้งคลั่งในทันที!

ดูเหมือนว่าตอนนี้ คำถามนี้ยังคงตอบยากมากจริงๆ

เมื่อนางาฮิโกะ อิโตะเห็นเขาอ้ำๆอึ้งๆไม่พูดออกมา ในใจก็กระตุกทีหนึ่ง และอ้าปากถามว่า:“แกคงจะไม่ได้คิดว่า เงินนี้แปดสิบเปอร์เซ็นต์เอากลับคืนมาไม่ได้นะ?”

ทานากะซังรีบอธิบายว่า: “ก็ไม่ใช่นะท่านประธาน ผมคิดว่าก็ไม่ต้องถึงกับมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น เรื่องนี้จากที่ผมดูตอนนี้ จะเอากลับมาได้หรือไม่ น่าจะเป็นห้าสิบห้าสิบนะ!”

“ห้าสิบห้าสิบ?”นางาฮิโกะ อิโตะพูดอย่างรำคาญ: “นี่แมร่งต่างอะไรกับไม่พูด?”

ทานากะซังรีบพูด: “ท่านประธาน เรื่องนี้มีปัจจัยที่ไม่แน่นอนมากมายจริงๆ ตอนนี้ผมก็ยังสรุปอย่างแน่นอนไม่ได้ แต่ว่าท่านอย่าลืม ต่อให้สถานการณ์แย่มาก พวกเรายังสามารถแก้ปัญหาผ่านการดำเนินคดีได้”

“ดำเนินคดีเหรอ?”นางาฮิโกะ อิโตะชี้ไปที่ทานากะซังแล้วด่าว่า: “สมองแกถูกสุนัขกินไปหรือไง? ทากาฮาชิ เอคิจิถูกเย่เฉินหักแขนที่ถนน กลายเป็นตัวตลกของทั้งประเทศญี่ปุ่น ถ้าฉันแมร่งไปฟ้องว่าเขายึดครองสี่พันห้าร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐของฉันไปไม่คืน ก็ยิ่งจะถูกทั้งประเทศญี่ปุ่นหัวเราะเยาะไม่ใช่เหรอ?!”

ทานากะซังพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า: “ท่านประธาน นี่เป็นเงินสี่พันห้าร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ พวกเราคงจะไม่สามารถเพราะกลัวว่าถูกหัวเราะเยาะ ก็จะยอมรับว่าซวยนะ? กำไรสุทธิประจำปีของทั้งตระกูลก็ไม่สามารถทำได้ถึงจำนวนนี้…”