บทที่ 1686

"ได้!"สีหน้าของมัตสึโมโตะโยชิซุเกะแสดงความโหดร้ายและพูด:"ถ้าฉันต้องตาย ต้องมีคนตายไปพร้อมกับฉันด้วย! ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะพวกเราก็ไม่เสียเปรียบ!"

...

ในเวลานี้

หลังจากที่เย่เฉินวางเพลิงเผ่าอาคารสองชั้นแล้ว เขาก็กลับมาที่คฤหาสน์ของตระกูลอิโตะอีกครั้ง

เขากลับเข้ามาทางเดิมและเดินเข้าไปที่ลานหน้าบ้านของอิโตะนานาโกะ

อิโตะนานาโกะในตอนนี้ กำลังนั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะน้ำชา หลับตาลงเล็กน้อย มือทั้งคู่ของเธอกำลังหมุนลูกประคำและสวดมนต์อยู่ เธอกำลังอธิษฐานขอให้เย่เฉินปลอดภัย

พระพุทธศาสนาไม่ได้แพร่หลายแค่ที่ประเทศจีนเท่านั้น แต่ประเทศญี่ปุ่นก็แพร่หลายเหมือนกัน ตั้งแต่พระอาจารย์เจี้ยนเจินเดินทางมาที่ญี่ปุ่น ทำให้พระพุทธศาสนาในญี่ปุ่นเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น

ถึงแม้ว่าพระพุทธศาสนาของทั้งสองประเทศจะมีความแตกต่างกันบ้าง แต่เรื่องสวดมนต์และอธิษฐาน พุทธศาสนิกชนของทั้งสองประเทศมีเป็นความเชื่อในเรื่องนี้เหมือนกัน

หลังจากสวดมนต์ไปสักพัก ไม้จันทน์ในกระถางก็ไหม้จนหมด เธอรู้สึกว่ากลิ่นหอมจางไป เมื่อเธอลืมตาเพื่อจะจุดไม้จันทน์อีกครั้ง และพบว่าเย่เฉินได้นั่งอยู่ตรงข้ามของเธอแล้ว

อิโตะนานาโกะตกใจมากๆ เอามือปิดปากและอุทาน:"เย่เฉินซัง คุณ...คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เย่เฉินยิ้มเบาๆ:"พึ่งมาถึง เมื่อห้าวินาทีที่แล้ว"

"อ้า?"อิโตะนานาโกะพูดอย่างเหลือเชื่อ:"ทำไมฉันถึงสัมผัสการเคลื่อนไหวของคุณไม่ได้เลย?"