บทที่ 1687

จนถึงตอนนี้อิโตะนานาโกะก็ไม่อยากจะเชื่อ เย่เฉินจะสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเองให้หายเป็นปกติ

แต่เมื่อคิดว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าและอยากจะรักษาตัวเอง เป็นผู้ชายที่ตัวเองแอบชอบ ดังนั้นเธอก็เลยเต็มใจที่จะให้เขาลองรักษาดู

ดังนั้น เธอจึงยื่นมือขวามาไว้ตรงหน้าของเย่เฉินด้วยความเขินอาย และพูดอย่างเขินอายว่า:"เย่เฉินซัง ถ้างั้นคง...ต้องรบกวนคุณจริงๆ!"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ เอื้อมมือของตัวเองและจับชีพจรของเธอ

พลังเรกิอันเล็กน้อยได้ผ่านเส้นชีพจรของอิโตะนานาโกะเข้าสู่ร่างกายของเธอ ผ่านไปชั่วพริบตา มันก็ไหลเวียนทั่วร่างกายของเธอทั้งหมดหนึ่งรอบ

หลังจากพลังเรกิไหลเวียนทั่วร่างกายของเธอแล้ว เย่เฉินก็ใช้โอกาสนี้เพื่อดูอาการบาดเจ็บของอิโตะนานาโกะด้วย

การดูครั้งนี้ทำให้เขาพบว่า อาการบาดเจ็บของอิโตะนานาโกะนั้นสาหัสจริงๆ

อวัยวะภายในของเธอทั้งหมดได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีเส้นลมปราณ กระดูกก็ได้รับความเสียหายด้วย ดูเหมือนเธอจะเหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่มีรอยแตกทั่วร่างกาย ถ้าไม่ระมัดระวังก็จะทำให้เธอบาดเจ็บซ้ำสองได้

ถึงแม้ว่าเธอได้รับการช่วยชีวิตและเธอก็พ้นขีดอันตรายมาแล้ว แต่ร่างกายของเธอยังอยู่ในระดับความปลอดภัยที่ต่ำมากๆ

เธอในตอนนี้ การทำงานของร่างกาย อาจจะน้อยกว่าหนึ่งในห้าของร่างกายคนธรรมดาทั่วไป

คนอื่นๆหกล้มอาจจะไม่ได้รับบาดเจ็บ ยืนขึ้นสะบัดฝุ่นแล้วก็เดินจากไป แต่ถ้าเธอหกล้ม อาจจะมีอันตรายถึงชีวิต และต้องส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเพื่อช่วยชีวิต

เย่เฉินสามารถจินตนาการถึงอาการบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ร่างกายของอิโตะนานาโกะจะต้องได้รับความเจ็บปวดมากแค่ไหน และความเจ็บปวดนี้ยังคงรู้สึกตลอดเวลา แม้แต่ในเวลานอนหลับก็ยังคงมีความรู้สึกเจ็บปวดนี้อยู่

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจและถอนหายใจ:"ตอนนั้นก็เคยพูดกับคุณแล้ว ศิลปะการต่อสู้มันเป็นจิตวิญญาณชนิดหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องแพ้หรือชนะ และอย่าทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายถึงชีวิตในเกมการแข่งขัน ทำไมคุณต้องเดิมพันชีวิตกับฉินเอ้าเสวี่ยนในการแข่งขันด้วย?"