บทที่ 1864

เซียวเวยเวยแม้ว่าจะคบหากับหวังเหวินเฟยอย่างสุดจิตสุดใจมาหลายปี แถมยังเคยท้องลูกของเขา แต่ก็ยังคงถูกหวังเหวินเฟยสลัดทิ้งอย่างหมดจด

เซียวเวยเวยในภายหลัง กลายเป็นคู่นอนและของเล่นของเซียวอี้เชียนและเว่ยฉางหมิงสองคน อยู่กับพวกเขาทั้งสอง ไม่ใช่แค่ไม่ได้รับข้อดีอะไรมากมาย กลับประสบความทุกข์ทรมานไม่น้อยแทนเสียด้วยซ้ำ ยังทำลายชื่อเสียงของตนเอง

เซียวเวยเวยในตอนนี้ ยิ่งเป็นความน่าเวทนาถึงขีดสุด แม้ว่ายังพักอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ใหญ่ Tomson Rivieraที่หรูหราแห่งนี้ แต่เธอหิวมาทั้งคืน กลับแม้แต่เงินที่จะกินข้าวเช้าก็ยังไม่มี

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ มามองเห็นหวังเหวินเฟยอีก ทุกฉากต่างๆในปีนั้นปรากฏขึ้นต่อหน้า ทำให้เธอรู้สึกเสียใจถึงขีดสุด

ไม่นาน รอบดวงตาของเซียวเวยเวยก็ถูกเติมเต็มไปด้วยน้ำตา จากนั้น น้ำตาร้อนๆสองข้างทางก็ทะลักออกมาจากรอบดวงตา

เธอสะอึกสะอื้นเบาๆอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ “พี่เหวินเฟย…ทำไมพี่ถึงไม่เอาฉันแล้ว…พี่เหวินเฟย…ฉันทำผิดอะไรกันแน่ ให้พี่จากฉันไปอย่างหมดใจขนาดนี้…พี่เหวินเฟย…”

พูดถึงตรงนี้ เซียวเวยเวยทั้งคนก็ได้ร้องไห้จนไม่มีเสียง！

เฉียนหงเย่นเห็นลูกสาวร้องไห้จนกลายเป็นแบบนี้ ส่วนลึกภายในจิตใจแน่นอนก็ต้องเจ็บปวดเป็นอย่างมาก โอบเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนเบาๆ ปลอบว่า “เวยเวย เชื่อแม่ อนาคตลูกจะต้องสามารถหาผู้ชายที่ดียิ่งกว่าหวังเหวินเฟยได้อย่างแน่นอน！”

เซียวเวยเวยร้องไห้พร้อมกับเอ่ย “จะเป็นไปได้ยังไงล่ะคะ…ตอนนี้หนูชื่อเสียงป่นปี้โดยสมบูรณ์แบบแล้ว คนอื่นคุยถึงหนู ล้วนเพียงแค่เห็นเป็นตัวตลก เย้ยหยันว่าหนูรักตัวเองไม่พอ ไปเป็นเมียน้อยให้กับเซียวอี้เชียนผู้ชายคนนั้นที่อายุมากกว่าพ่อฉันเสียอีก เสร็จเรื่องยังถูกเขาเททิ้งให้กับเว่ยฉางหมิง…”

พูดถึงตรงนี้ เซียวเวยเวยก็หมุนตัวกลับมา ถลึงตาใส่นายหญิงใหญ่เซียวที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนตวาดประณามด้วยความโมโหว่า “โทษย่าคนเดียว！โทษย่าคนเดียวยายแก่กะโหลกกะลา！ในตอนแรกล้วนเป็นย่าที่บีบบังคับให้หนูไปอ่อยเซียวอี้เชียน！หากไม่ใช่ย่า ชื่อเสียงของหนูก็ไม่มีทางเสื่อมเสีย！หากไม่ใช่ย่า หนูกับพี่เหวินเฟยบางทีอาจจะยังพอมีโอกาส！คือย่าที่ทำลายหนู！”

นายหญิงใหญ่เซียวถูกการตะคอกด้วยความโมโหของเซียวเวยเวยทำให้ตกใจ เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยจิตใต้สำนึกในทันที เอ่ยปากว่า “เรื่องนี้จะมาโทษฉันได้ยังไงกันล่ะ? ในตอนแรกให้เธอไปอยู่กับเซียวอี้เชียน ตัวเธอเองก็ไม่ใช่รับปากแล้วหรอกหรอ?”

เซียวเวยเวยตะคอกด่าด้วยความโมโห “ย่าเหลวไหล！หากไม่ใช่ย่าบังคับหนู หนูจะรับปากได้ยังไงกัน?！ย่าก็คือคิดจะยืมเซียวอี้เชียนมาแลกเปลี่ยนการลงทุน！ย่าก็คือคิดจะขายร่างกายของหนู มาแลกเปลี่ยนความเจริญรุ่งเรืองและความร่ำรวย！”

นายหญิงใหญ่เซียวเอ่ยอย่างโกรธเคืองว่า “เวยเวย！เธอพูดจาจะต้องอาศัยความรู้สึกผิดชอบชั่วดี！เรื่องนี้ หรือว่าฉันได้รับผลประโยชน์แค่คนเดียวหรอ?”

พูดจบ เธอก็ชี้ไปที่เฉียนหงเย่น เอ่ยขึ้นด้วยความโมโห “เธออย่าลืม ในตอนแรกเซียวอี้เชียนยังให้เธอห้าล้าน สุดท้ายล้วนเสียเปรียบให้กับพ่อแม่ของเธอ！หากเธออยากจะบอกว่ามีใครขายร่างกายของเธอแลกความเจริญรุ่งเรืองและความร่ำรวยมาจริงๆ ฉันได้เพียงนับเป็นหนึ่งในนั้น！พ่อแม่ของเธอก็ต้องนับเข้ามา！เธอเองก็ต้องนับเข้ามาด้วย！”

สีหน้าของเฉียนหงเย่นเปลี่ยนเป็นไม่น่าดูถึงขีดสุดขึ้นมาในทันที

คำพูดนี้ของนายหญิงใหญ่เซียวแม้ว่าจะทิ่มแทงหู แต่ที่พูดก็ล้วนเป็นเรื่องจริง