บทที่ 1902

เธอแทบอยากที่จะให้หม่าหลันมีชีวิตน่าอนาถอย่างที่ตนแต่งเรื่องขึ้นมา！กระทั่งหวังว่าหล่อนจะมีชีวิตที่น่าอนาถเท่าไหร่ก็ยิ่งดี！

แต่ว่า พนักงานไม่รู้เลยว่าเธอนั้นแค่พูดเรื่อยเปื่อยออกไป

พนักงานคิดว่า ในครอบครัวปกติคงไม่มีใครแช่งครอบครัวของตนเองจากที่ไม่มีเรื่องอะไร ให้เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นมาหรอก？ดังนั้นสิ่งที่นายหญิงใหญ่พูดจะต้องเป็นความจริงแน่ๆ

ดังนั้นหล่อนจึงเอ่ยขึ้นด้วยความสงสารอย่างจับใจว่า：“ถึงว่าคุณอายุมากขนาดนี้แล้วยังต้องมารับจ้างทำงานอีก ที่บ้านเกิดเรื่องเลวร้ายซ้ำแล้วซ้ำอีก คุณก็คงจะไม่ง่ายเลย！”

ขณะที่พูด หล่อนก็เอ่ยปากขึ้นว่า：“นายหญิงใหญ่ พวกเรายังเหลือหมั่นโถวเจ็ดแปดลูก เหลือข้าวประมาณสี่ที่ แล้วก็ยังเหลือกับข้าวก้นหม้ออีก คุณมีกล่องข้าวไหม？เดี๋ยวฉันจะตักให้คุณห่อกลับไป！”

นายหญิงใหญ่เซียวดีใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังคงกดทับความรู้สึกความดีใจอย่างท่วมท้นไว้ในใจ ใบหน้าที่หดหู่ของเธอพูดขึ้นว่า：“ฉันจะมีกล่องข้าวได้ยังไง...สะใภ้ทั้งสองคนของฉันใกล้จะตายอยู่แล้ว ฉันไม่มีปัญญาซื้อของพวกนั้นหรอก...”

ขณะที่พูด นายหญิงใหญ่หยิบถุงพลาสติกที่แขวนอยู่ข้างๆเคาน์เตอร์ พลางพูดขึ้นว่า：“เอาอย่างนี้ดีกว่าน้องสาว คุณเอาพวกข้าวและกับข้าวที่เหลือใส่ในถุงพลาสติกนี้ก็แล้วกัน！”

พนักงานรับพยักหน้าอย่างรวดเร็วแล้วพูดขึ้นว่า：“ฉันไม่มีปัญหาค่ะ แค่คุณไม่รังเกียจก็พอ！”

นายหญิงใหญ่เซียวพูดขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลนว่า：“ไม่รังเกียจ ไม่รังเกียจ！”

ไม่นาน พนักงานก็นำข้าวและอาหารที่เหลือใส่จนเต็มทั้งสี่ถุงใบให้กับนายหญิงใหญ่เซียว

เมื่อนายหญิงใหญ่เซียวรับมาก็รู้สึกเสียใจในภายหลัง ในใจคิดว่า：“กับข้าวและข้าวที่เหลือมากมายขนาดนี้ ก็หนักมากจริง！แล้วเธอจะถือกลับไปยังไง？”

แต่ว่าเมื่อคิดไปคิดว่า：“ไม่ได้ ยังไงก็ต้องถือกลับไปให้ได้ เมื่อมีของกินเหล่านี้แล้ว ก็คงจะประทังชีวิตของคนในครอบครัวได้อย่างน้อยสองวัน เพราะถ้าจะอาศัยแต่เงินที่เธอหามาได้วันนี้แค่ร้อยหยวน มันจะไปพออะไร？”

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เธอทำได้เพียงพูดขอบคุณขณะเดียวกันก็กัดฟันถือถุงขนาดใหญ่ทั้งสี่ถุงกลับบ้าน

ระหว่างทางที่เดินกลับไป นายหญิงใหญ่เซียวทำใจไม่ได้ที่จะเรียกรถแท็กซี่