บทที่ 1903

นายหญิงใหญ่เซียวคิดไม่ถึงเลยว่า ตนเองทำงานหนักมาทั้งวัน แม้แต่กลับบ้านก็ทำใจไม่ได้ที่จะเรียกรถแท็กซี่ กว่าจะกลับมาถึงบ้านไม่ง่ายเลย แต่กลับถูกผู้หญิงที่ไม่รู้จักตบหนึ่งที

ผู้หญิงคนนั้นตบเธอ แล้วยังด่าว่าเธอด้วยความโมโหรุนแรงจนตาแทบจะถลนออกมา：“ยายแก่เฮงซวยถึงขนาดจะต้องกินอาหารหมูแล้ว ยังจะตอแหลว่าพักอยู่ที่Tomson Rivieraอีก สมองมีปัญหาเหรอ！”

เมื่อพูดจบก็รีบตะโกนเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่ไม่ไกลนัก：“เฮ้ รีบมานี่เร็ว พวกคุณตาบอดกันเหรอ？ฉันเสียเงินซื้อคฤหาสน์ราคา20ล้านหยวน พวกคุณกลับบริการเจ้าของผู้มีเกียรติแบบนี้งั้นเหรอ？และปล่อยให้ยายแก่เฮงซวยแม้แต่หมูหมาก็ยังสู้ไม่ได้เข้ามา แล้วผลประโยชน์และอารมณ์ความรู้สึกของเจ้าของบ้านใครจะรับประกัน？”

พนักงานรักษาความปลอดภัยเครียดมาก

นายหญิงใหญ่เซียวดูเหมือนจะหน้าซีดเผือดเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ยิ่งดูยิ่งไม่เหมือนนายหญิงใหญ่ของตระกูลเศรษฐี

อีกทั้งในมือของเธอยังถือถุงพลาสติกขนาดใหญ่อีกสี่ถุง ในนั้นเต็มไปด้วยหมั่นโถว ข้าวและเศษอาหารเต็มไปหมด ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ใช่คุณสมบัติพิเศษของเจ้าของTomson Riviera

ดังนั้นเขาจึงรีบพูดกับนายหญิงใหญ่ว่า：“ขอโทษนะครับนายหญิงใหญ่ ที่นี่เป็นคฤหาสน์ส่วนตัว ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้า รบกวนคุณรีบออกไปนะครับ”

นายหญิงใหญ่เซียวโมโหจนตัวสั่นไปทั้งตัว

แม้ว่าตัวเองจะไม่ใช่เจ้าของTomson Riviera แต่อย่างน้อยก็เป็นเจ้าของคฤหาสน์ในTomson Riviera！อีกทั้งยังเป็นเจ้าของคฤหาสน์ที่หรูที่สุดของTomson Rivieraอีกด้วย！แล้วทำไมจะต้องมาถูกคนตบ ต้องมาถูกไล่ด้วย แล้วก็ถูกตบด้วย？！

นายหญิงใหญ่เซียวที่กำลังโมโหรีบควักคีย์การ์ดออกมาอย่างเปลืองแรงพลางใช้มือแกว่งสองสามครั้งและพูดขึ้นด้วยความโมโหว่า：“เบิกตาของพวกคุณดูให้ชัดๆ นี่คือคีย์การ์ดประตูใหญ่ของTomson Riviera！”

ทันใดนั้นพนักงานรักษาความปลอดภัยและผู้หญิงคนนั้นตะลึงงัน

คีย์การ์ดของTomson Rivieraออกแบบมาอย่างสง่างาม อีกทั้งบนคีย์การ์ดยังมีโลโก้ของTomson Rivieraที่ออกแบบเป็นพิเศษ พวกเขาทั้งสองคน คนหนึ่งเป็นเจ้าของของที่นี่ ส่วนอีกคนทำงานที่นี่ ดังนั้นจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับคีย์การ์ดใบนี้เป็นอย่างดี

ตอนที่เห็นคีย์การ์ดใบนี้ ในใจของทั้งสองคนต่างมีข้อสงสัย：“หรือว่ายายแก่เฮงซวยคนนี้จะเป็นเจ้าของ ของTomson Rivieraจริงๆ？”

หญิงวัยกลางคนคนนั้นเอ่ยปากพูดขึ้นว่า：“ก็แค่หยิบคีย์การ์ดออกมาใบหนึ่งอย่างฟลุ๊คๆ ใครจะไปรู้ว่าเป็นของจริงหรือของปลอม นอกเสียจากว่าคุณจะลองรูดคีย์การ์ดดู！”