บทที่ 2012

ทันใดนั้น คนรับใช้หลายคนก็วิ่งเข้ามา และถามว่า: “คุณชาย เกิดอะไรขึ้น?!”

ซ่งเทียนหมิงพูดว่า: “ฉันกดกริ่งประตูของคุณท่านไม่มีเสียงตอบรับ กลัวว่าคนจะเป็นอะไรไป พวกนายรีบช่วยฉันกระแทกประตูออกเดี๋ยวนี้!”

เมื่อคนรับใช้หลายคนได้ยิน ก็วิตกกังวลขึ้นมา หนึ่งในนั้นพูดเองว่า: “ผมเอง!”

อีกคนรีบพูดว่า: “ฉันไปพร้อมกับนาย!”

ในเวลานี้ ลุงวีก็รีบมาตามข่าวที่ได้ยิน และถามอย่างวิตกกังวลว่า: “คุณชาย คุณท่านเขาเป็นอะไรเหรอ?!”

ซ่งเทียนหมิงมองเขา และรีบพูดว่า: “ลุงวีลุงมาได้พอดี พ่อของผมอยู่ในห้อง กดกริ่งหลายครั้งไม่มีการตอบรับอะไรเลย ผมกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป!”

ในใจของลุงวีตึงเครียด ก็ตระหนักในทันทีว่า ซ่งเทียนหมิงน่าจะวางยาให้คุณท่านแล้ว ในใจก็โกรธในทันที และก็มีความรู้สึกทุกข์ระทมรวมทั้งเป็นห่วง

เขาก็ไม่รู้ว่า วิธีของเย่เฉิน สามารถที่จะทำให้คุณท่านรอดพ้นจากอันตรายได้มั้ย

แต่ทว่า เขาก็ไม่กล้าแสดงความลังเลอะไรก็ตามออกมา และพูดอย่างเร่งรีบว่า: “งั้นก็รีบกระแทกประตูออกเดี๋ยวนี้ เข้าไปดู!”

คนรับใช้หลายคนเริ่มใช้เรี่ยวแรงกันแล้ว วิ่งตรงไปกระแทกประตู หลังจากที่กระแทกหลายครั้ง ประตูก็ถูกกระแทกเปิดออกดังปัง

ต่อจากนั้น ซ่งเทียนหมิงก็ดึงคนทางซ้ายและขวาออกไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกและรีบพุ่งเข้าไปก่อนคนแรก ทันทีที่เข้าไปก็ตรงไปที่ห้องนอน ขณะที่วิ่งไปด้วย ก็ยังตะโกนไปด้วยว่า: “พ่อ! พ่อครับพ่อไม่เป็นไรใช่มั้ยพ่อ!”

จากนั้น ก็ผลักประตูห้องออกในทันที!

ทันทีที่ซ่งเทียนหมิงเข้ามาที่ประตู ก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าในทันที!