บทที่ 2013

ขณะที่ซ่งเทียนหมิงพาคุณท่านซ่งไปที่โรงพยาบาลไปด้วย ก็รีบกลับเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่สะอาดในห้องของตัวเองไปด้วย

ในระหว่างที่เปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็โทรศัพท์หาซ่งหรงวี่แล้ว บอกให้ซ่งหรงวี่อย่างเป็นทางการว่าให้เขารีบกลับไปที่เมืองจินหลิงในทันที

ซ่งหรงวี่กำลังรอข่าวนี้อยู่ตลอด ดังนั้นแทบจะเริ่มจัดเตรียมเครื่องบินส่วนตัวเตรียมพร้อมที่จะออกบิน และมีกำหนดการจะออกจากโตเกียวในช่วงเช้าของวันพรุ่งนี้

เพื่อให้เย่เฉินไม่สงสัย ซ่งหรงวี่ยังตั้งใจโทรไปหาเย่เฉิน ในโทรศัพท์ พูดอย่างเคารพนับถือเป็นอย่างยิ่งว่า: “อาจารย์เย่ เมื่อกี้นี้พ่อของผมโทรหาผม ร่างกายของปู่ดูเหมือนจะมีปัญหาเล็กน้อย ให้ผมกลับไปโดยเร็วที่สุด ดังนั้นพรุ่งนี้ผมอาจจะออกจากโตเกียวแต่เช้าตรู่…”

เย่เฉินแกล้งทำเป็นถามด้วยความแปลกใจว่า: “หรงวี่ ปู่ของนายเป็นอะไร? ไม่ได้เป็นอะไรมากใช่มั้ย?”

ซ่งหรงวี่รีบพูดว่า: “อาจารย์เย่ คุณสบายใจได้ พ่อของผมบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ดูเหมือนว่าสมองจะเบลอเล็กน้อย ดังนั้นจึงผมรีบไปดู”

พูดแล้ว เขาก็พูดพร้อมกับวิงวอนว่า: “อาจารย์เย่ ผมจำเป็นต้องออกจากโตเกียวชั่วคราว เรื่องตามหาหวั่นถิงก็ทำได้เพียงไหว้วานคุณแล้ว คุณได้โปรดพยายามตามหาหวั่นถิงอย่างเต็มที่ด้วยแล้วพาเธอกลับไปที่เมืองจินหลิง ผมเป็นตัวแทนของพวกเราทั้งตระกูล ขอบคุณคุณ!”

เย่เฉินอือหนึ่งคำ และพูดว่า: “นายวางใจเถอะ ฉันจะทำให้ดีที่สุด สถานการณ์ที่ดีที่สุดก็คือใช้เวลาไม่กี่วัน ฉันก็สามารถที่จะพาหวั่นถิงกลับไปที่เมืองจินหลิงได้แล้ว”

เมื่อซ่งหรงวี่ที่อยู่ปลายสายได้ยินคำพูดนี้ ในใจก็แสยะยิ้ม: “ไอ้สกุลเย่ แกแมร่งยังไม่ตื่นเหรอ? ซ่งหวั่นถิงหายตัวไปนานกว่ายี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว ต่อให้เธอจะไม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในตอนนั้น อยู่ในภูเขาป่าลึกนั้นนานมากขนาดนี้คาดว่าไม่มีทางรอดชีวิตแล้ว!”

“ยิ่งไปกว่านั้น ภูเขาป่าลึกของเขตนิชิทามะโตเกียวทั้งเปลี่ยวไร้คน สัตว์ป่ามากมาย ไม่แน่ตอนนี้แม้แต่ศพของเธอก็ถูกนกและสัตว์ป่ากินจนเหลือกระดูกแล้ว แกยังอยากจะพาเธอกลับไปที่เมืองจินหลิง?! แกฝันไปเถอะ!”

แต่ทว่า แม้ว่าในจะคิดแบบนั้น แต่ปากของซ่งหรงวี่ก็ยังพูดด้วยความเคารพอย่างจริงจังว่า: “อาจารย์เย่ งั้นก็ขอบคุณคุณมากๆ!”

เย่เฉินพูดอย่างราบเรียบ: “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น เวลาก็ไม่เช้าแล้ว นายพักผ่อนอย่างเต็มที่ พรุ่งนี้เช้าก็รีบกลับไปเถอะ ถือโอกาสช่วยฉันฝากสวัสดีคุณท่านซ่งด้วย”