บทที่ 2227

หวังตงเสวี่ยนฟังกรณีศึกษาที่หัวหน้าฝ่ายเฉินเล่ามา ได้ย้อนกลับไปคิดอย่างถี่ถ้วน แล้วกล่าว “หัวหน้าฝ่ายเฉิน ช่วงที่พ่อของฉันจะอาการกำเริบ ฉันไม่เห็นเขาใช้ยาอะไรที่ไร้ชื่อเลยนะคะ ไม่เห็นเขาใช้ยาจีนที่ต้มเอง และยิ่งไม่ได้ใช้แบ้เตาเหล็งด้วยค่ะ...”

พูดพลาง หวังตงเสวี่ยนกล่าวต่อว่า “หลังจากครั้งที่แล้วที่เขาผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะเสร็จ สภาพร่างกายแข็งแรงมาก มีโรคเบาหวานระดับต่ำๆ ดังนั้นจึงใช้เมทฟอร์มิน แต่ยาประเภทนี้ปลอดภัยต่อไตมาก ไม่มีทางทำให้เกิดไตวายได้นี่หน่า..”

หัวหน้าฝ่ายเฉินพยักหน้า แล้วกล่าว “แบ้เตาเหล็งที่ผมเพิ่งพูดไปเมื่อกรณี แค่ยกตัวอย่างให้คุณดูเท่านั้น แต่ ส่วนประกอบที่จะทำให้เกิดไตวาย ไม่มากเกินกว่าแบ้เตาเหล็งจำพวกนี้ แล้วยังมีสินค้าแปรรูปมากมาย มีส่วนผสมของเคมี ล้วนมีพิษต่อไตอย่างมาก”

หวังตงเสวี่ยนถามต่อว่า “หัวหน้าฝ่ายเฉิน งั้นมีวิธีที่จะตรวจสอบ ว่าอะไรทำให้พ่อของฉัน ไตวายได้กันแน่?”

หัวหน้าฝ่ายเฉินกล่าว “ผมได้ส่งเลือด และปัสสาวะของพ่อของคุณไปตรวจสอบที่ห้องปฏิบัติการแล้ว แต่การตรวจสอบชุดนี้ยุ่งยากมาก เกรงว่ายากมากที่จะได้ผลลัพธ์ถูกต้องในช่วงเวลาแป๊บเดียว”

พูดพลาง เขาได้สั่งต่อว่า “ประธานหวังครับ เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้ ไม่ใช่หาเหตุผลของไตวายของพ่อคุณ แต่ต้องรีบแก้ปัญหาไตให้เร็วที่สุด นี่จึงจะเป็นเรื่องสำคัญที่สุดนะครับ!”

หวังตงเสวี่ยนถอนหายใจเบาๆอย่างหมดปัญญาสุดๆ กล่าวอย่างหดหู่ว่า “เช้านี้ฉันได้ปรับราคาขึ้นเป็นสิบล้านหยวนแล้ว แต่พ่อของฉันเป็นหมู่เลือดRH- แค่จุดนี้ ก็ชะงักเรื่องไตไปมากกว่า99%เข้าไปแล้ว...”

หัวหน้าฝ่ายเฉินพยักหน้า กล่าวอย่างจริงจังว่า “ประธานหวัง สถานการณ์ในตอนนี้จนปัญญามากจริงๆครับ ทางผมก็ได้ไถ่ถามจากเพื่อนที่ผมรู้จัก จากในประเทศแต่ล่ะพื้นที่แล้ว แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ไม่มีข่าวคราวใดๆ”

พูดถึงจุดนี้ หัวหน้าฝ่ายเฉินถอนหายใจ กล่าวเบาๆว่า “ประธานหวัง ผมอยากขอให้คุณเตรียมใจไว้หน่อยนะครับ...”

หวังตงเสวี่ยนเงียบไปสักพัก พยักหน้าเบาๆ กล่าวอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “ขอบคุณหัวหน้าฝ่ายเฉินนะคะ ฉันทราบแล้วค่ะ ฉันจะหาวิธีต่อละกันค่ะ...”

“ครับ” หัวหน้าฝ่ายเฉินปลอบประโลมว่า “แต่ก็อย่ามองโลกในแง่ร้ายเกินไป ผมเป็นหมอมาหลายปี เคยเห็น และได้ยินปาฏิหาริย์มากมาย หนึ่งในนั้นมีปาฏิหาริย์มากมายที่ผมไม่มีทางเข้าใจจนกระทั่งปัจจุบันนี้...”

“บางคนถูกบอกว่าจะมีชีวิตเหลืออีกไม่กี่เดือน เพราะเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย แต่หลังจากที่เขาไปจากโรงพยาบาลแล้ว สามารถเผชิญกับชีวิตในอนาคตอย่างมีความสุข ถึงขั้นใช้ชีวิตทุกๆวันเหมือนเป็นวันสุดท้าย คนแบบนั้นกลับอยู่รอดมาได้ สามปี ห้าปี ถึงขั้นสิบปี เซลล์มะเร็งในร่างกายไม่เพียงไม่กระจาย แต่กลับเหมือนว่าได้รับพลังบางอย่าง จนเริ่มหดกลับไป...”