บทที่ 2243

เมื่อได้ยินว่าอิโตะ นานาโกะอยากเป็นเพื่อนกับตน ฉินเอ้าเสวี่ยนก็ดีใจอย่างสุดขีด

เธอกล่าวอย่างแอบตื่นเต้นว่า “พี่หวั่นถิงคะ พี่พูดจริงเหรอ?”

ซ่งหวั่นถิงกล่าวอย่างหัวเราะงุงิ “จริงแท้แน่นอนจ่ะ ฉันจะหลอกแกทำไม?”

ฉินเอ้าเสวี่ยนอดที่จะอุทานไม่ได้ว่า “ความจริงหนูก็อยากจะเป็นเพื่อนกับเธอนะคะ เมื่อก่อนหนูเลื่อมใสเธอมาก และถึงแม้ว่าหนูจะพบปะกับเธอไม่มาก แต่ก็รับรู้ได้ ว่าเธอต้องเป็นคนที่ดีมาก และNiceมากแน่ๆ ”

ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าเบาๆ กล่าวอย่างเห็นด้วยว่า “นานาโกะเป็นเด็กสาวที่ดีมาก เป็นมิตรมาก และถ่อมตัวคนหนึ่งจริงๆ ”

เอ้าเสวี่ยนกล่าวอย่างรู้สึกผิดไม่มากก็น้อยว่า “ความจริงฝีมือของเธอ เดิมทีก็เก่งกว่าหนูอยู่มาก ที่แพ้ให้กับหนู ก็เป็นเพราะหนูใช้ยาที่อาจารย์เย่ให้หนู คิดๆก็รู้สึกละอายมากจริงๆ...”

ซ่งหวั่นถิงยิ้มพลางกล่าวว่า “ไม่เป็นไรจ่ะ ยาที่อาจารย์เย่ให้ เป็นโอกาสของแกล้วนๆ ไม่มีอะไรต้องละอายใจทั้งนั้น”

ขณะนี้เย่เฉินก็เอ่ยปากว่า “เอ้าเสวี่ยน พี่หวั่นถิงของคุณพูดถูกแล้ว ทุกๆคนล้วนมีโอกาสของตัวเอง โอกาสเหล่านี้เค้าไม่มีทางบอกคุณหรอก เช่นอิโตะ นานาโกะ คุณก็ไม่รู้ว่าเธอได้เรียนรู้เทคนิคการต่อสู้กับนินจาขั้นสูงของญี่ปุ่นมาหรือไม่ ดังนั้นเรื่องแบบนี้ มีอะไรต้องละอายใจเหรอ?”

ฉินเอ้าเสวี่ยนพยักหน้าเบาๆ ดังนั้นจึงได้กล่าวอย่างจริงจังว่า “อาจารย์เย่ เอ้าเสวี่ยนเข้าใจแล้วค่ะ...”

ขณะนี้ คนรับใช้เข้ามารายงาน หลี่ไท่หลายเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองไห่ได้มาถึงแล้ว

ครั้งนี้ หลี่ไท่หลายไม่ได้ให้จ้าวเห้าสหายตัวน้อยของเย่เฉินขับรถ หลักๆคือรู้สึกว่า เย่เฉินคือคนที่มีอภินิหาร เขาเลี้ยงอาหารตน ตนต้องเคร่งครัดสักหน่อย ถ้าตอนนี้ยังให้พรรคพวกของเขาเป็นคนขับรถ ไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่