บทที่ 2245

เมื่อหวังตงเสวี่ยนได้ยินว่าเป็นเตียงหมายเลขหนึ่ง ก็ตระหนักได้ว่าที่เขาพูด ก็คือพ่อของตัวเอง ด้วยเหตุนี้จึงได้เอ่ยปากถามว่า “สวัสดีค่ะ มิทราบว่าผลการตรวจผู้ป่วยของห้องพักหมายเลขหนึ่งเป็นยังไงบ้างคะ?”

คนนั้นมองหวังตงเสวี่ยนอย่างสงสัย แล้วมองหัวหน้าฝ่ายเฉิน ทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดต่อไปดีมั้ย

หัวหน้าฝ่ายเฉินรีบเร่ง “เสี่ยวหลิว ผลเป็นไงคุณก็พูดมาตรงๆ ไม่ต้องอืดอาดยืดยาดอยู่!”

คนนั้นจึงได้รีบกล่าวว่า “คืองี้ค่ะ แผนกตรวจสอบเริ่มจากเลือดผู้ป่วยของห้องหมายเลขหนึ่ง เจอสารปรอทที่มากเกิน จากนั้นได้ส่งตัวอย่างเลือดไปที่ห้องตรวจของฝ่ายตุลาการดำเนินการตรวจสอบอีกขั้นของสารพิษ ผลคือมี‘น้ำยาฆ่าเชื้อที่ใช้ล้างบาดแผล’ในปริมาณมาก”

“อะไรนะ?!” หัวหน้าฝ่ายเฉินส่งเสียงตกใจ “HgCI2?! แน่ใจว่าเป็นHgCI2?!”

“แน่ใจค่ะ!” คนนั้นรีบกล่าว “ตำรวจสงสัยว่ามีคนวางยา ดังนั้นจึงเตรียมดำเนินคดี คาดว่าเดี๋ยวจะมาแล้วค่ะ”

หวังตงเสวี่ยนหน้าถอดสี ถามว่า “หัวหน้าฝ่ายเฉิน HgCI2คืออะไรคะ?!”

หัวหน้าฝ่ายเฉินอธิบาย “HgCI2 เป็นสารพิษอนินทรีย์ชนิดหนึ่ง สสารประเภทนี้มีฤทธิ์เป็นพิษสุดๆ เฉลี่ยน้ำหนักหนึ่งกิโลกรัมใช้หนึ่งมิลลิกรัมก็มีLD50! ผู้ชายที่น้ำหนักแปดสิบกิโลกรัมคนหนึ่ง ใช้เพียงแปดสิบมิลลิกรัม!”

หวังตงเสวี่ยนถามต่อว่า “อะไรคือLD50?!”

หัวหน้าฝ่ายเฉินกล่าว “LD50คือศัพท์ทางการแพทย์ มาตรฐานทดลองของพิษวิทยา เช่น ใช้ลูกหนูขาวหนึ่งร้อยตัวมาทดลองHgCI2ชนิดนี้ ในทุกๆหนึ่งกิโลกรัมใช้เกินหนึ่งมิลลิกรัม เมื่อถึงเวลาที่กำหนดไว้ มีลูกหนูขาวห้าสิบตัวตาย จำนวนนี้เรียกว่าLD50”

หวังตงเสวี่ยนตกใจ “สสารชนิดนี้ ใช้แค่สิบกว่ามิลลิกรัมก็ทำให้ตายได้แล้ว?!”