บทที่ 2265

“อีกไม่นานก็มีแล้ว?!”

Walterที่อยู่ด้านข้าง พร่ำรำพันเสียงค่อยอย่างตกตะลึงพรึงเพริดออกมาประโยคหนึ่ง...

ทันทีหลังจากนั้น เขาก็ลอบพิจารณาด้วยความสงสัยเป็นอย่างยิ่ง “อะไรที่เรียกว่าอีกไม่นานก็มีแล้วกัน? คนแซ่เย่ผู้นี้ พูดจาได้พิลึกพิลั่นเหลือเกิน...ฉันเกลียดสิ่งนี้ของคนหัวเซี่ยที่สุด ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ชอบพูดจาสับสนมึนงง คลุมเครือไม่ชัดเจน...”

ขณะที่เขายังไม่เข้าใจว่าเย่เฉินต้องการจะสื่ออะไรกันแน่อยู่นั้น

เย่เฉินก็พูดกับเฉินจื๋อข่ายอีกว่า “แล้วก็ เหล่าเฉินคิดวิธีทำสองเมอร์คิวริกคลอไรด์มาให้ฉันหน่อย ฉันต้องการใช้”

พอเย่เฉินพูดคำนี้ออกมา Walterพลันราวกับถูกสายฟ้าฟาด!

“หา?” ! คนแซ่เย่ต้องการสองเมอร์คิวริกคลอไรด์ไปทำอะไร?!”

“แล้วก็ เขาให้คนเตรียมเครื่องฟอกไตไปทำอะไร?!”

“แล้วก็! เมื่อกี้เขาให้คนเตรียมเครื่องฟอกไต ยังพูดอะไรนะว่าอีกไม่นานก็มีแล้ว อีกไม่นานก็มีแล้วอะไรกัน? มีอะไร?”

“ตอนนี้เขายังให้คนเตรียมสองเมอร์คิวริกคลอไรด์อีก นี่...นี่คงไม่ใช่คิดจะให้ฉันกินหรอกนะ?!”

คิดมาถึงตรงนี้ Walterก็รู้สึกว่าทั่วทั้งตัวจวนจะพังทลายลง

เขาคลานเข่ากับพื้นไปหยุดตรงหน้าเย่เฉิน ร้องไห้พูดว่า “อาจารย์เย่ ขอร้องคุณล่ะ อย่าล้อฉันเล่นเลย ร้อยล้านดอลลาร์หากคุณไม่พอใจล่ะก็ ผมสามารถเพิ่มให้คุณได้อีกร้อยล้าน ขอร้องได้โปรดเมตตา ปล่อยผมไปเถอะ...”

เย่เฉินโบกมือ พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “Walter หัวเซี่ยของเรามีคำโบราณประโยคหนึ่งกล่าวไว้ว่า หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง!”

“แกเป็นคนอเมริกันคนหนึ่ง อาจรู้จักวัฒนธรรมของหัวเซี่ยน้อยมาก นี่จึงเป็นโอกาสให้แกได้ปฏิบัติจริงกับตัวเองพอดีไม่ใช่เหรอ?”