บทที่ 2272

เย่เฉินพยักหน้ายิ้มๆ พลางกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ให้หมอมาที่นี่ตรวจดูเผื่อไว้ก็ดีเหมือนกัน”

หวังตงเสวี่ยนรีบถามเสียงค่อย “เรื่องของยา หากหมอถามขึ้นมาควรพูดว่ายังไงดีคะ? อย่างไรก็อยู่ในสายตาโรงพยาบาล โรคไตเสื่อมของพ่อฉันแทบจะรักษาไม่ได้แล้ว...”

เย่เฉินยิ้มพร้อมกล่าวว่า “ไม่เป็นไร หมอในโรงพยาบาลชุมชนเคยพบเห็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์มานานแล้ว”

ล่าสุดเซียวฉางควนพ่อตาของเย่เฉินถูกรถชนจนเป็นอัมพาตส่วนบนเข้าโรงพยาบาล หมอทุกคนต่างบอกว่าครึ่งชีวิตต่อจากนี้ของเขาคงได้แต่นอนบนเตียง ตั้งแต่ช่วงคอลงไปไม่อาจรับรู้ความรู้สึกใดๆ ได้อีก และไม่อาจขยับร่างกายได้อย่างอิสระ

แต่ว่าตนอาศัยยาช่วยหัวใจหนึ่งเม็ดก็รักษาเขาหายแล้ว ทำให้เขาสามารถกระโดดโลดเต้นได้ทันที

ตอนนั้นนี่จึงถูกคิดว่าเป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์

ทว่าตนเอาหมอเทวดาในสายตาผู้คน คุณท่านซือ ซือเทียนฉีย้ายออกมา โดยพื้นฐานแล้วคงไม่มีใครสงสัยมากอีก

ไม่เพียงไม่มีใครสงสัย ยังดึงดูดตัวยุ่งยากอย่างโคบายา ชิอิจิโร่มาให้ซือเทียนฉีด้วย โคบายา ชิอิจิโร่ในเวลานั้น ที่ต้องการก็คือยาช่วยหัวใจนี่แหละ

ในเวลาอันรวดเร็ว ซุนยู่ฟางก็พาหัวหน้าฝ่ายเฉินที่เฝ้าเวรดึกวิ่งเข้ามา

พอหัวหน้าฝ่ายเฉินเข้าประตูมา ก็พบหวังเฉิงหย่วนที่มีสีหน้าเลือดฝาดนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ ก็พลันเบิกตาค้างอย่างตกตะลึง

“ศาสตราจารย์หวัง ทำไมคุณ...ทำไมคุณลุกขึ้นมานั่งได้แล้ว?!”

หวังเฉิงหย่วนยิ้มพลางกล่าวว่า “หัวหน้าฝ่ายเฉิน เพื่อนของลูกสาวผมให้ยาวิเศษผมทานเม็ดหนึ่ง ผมรู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นเป็นอย่างมาก อย่าว่าแต่ลุกขึ้นมานั่งเลย ถ้าไม่ใช่เพราะบนตัวมีท่อ มีสายแถมยังมีสายหนีบของเครื่องวัดชีพจรระโยงระยางขนาดนี้ ผมคิดว่าผมสามารถลงจากเตียงเต้นกายบริหารยังได้!”

“สวรรค์!” หัวหน้าฝ่ายเฉินพูดโพล่งออกมา “นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน? โรคไตวายของคุณถึงระยะสุดท้ายแล้ว สามารถอาศัยเครื่องฟอกไตเพื่อต่อชีวิตได้ชั่วคราว ทำไมประเดี๋ยวเดียวก็หายแล้วล่ะ?”

พูดเสร็จ เขาก็ปรี่เข้ามาทันที ตรวจดูดัชนีร่างกายของหวังเฉิงหย่วนอย่างละเอียด

เห็นทีแรกก็ไม่เท่าไหร่ แต่ยิ่งเห็นก็ยิ่งตื่นตระหนกแล้ว!