บทที่ 2365

ทันทีที่เฉินจื๋อข่ายได้ยินว่าเย่เฉินต้องการจะใช้ซูรั่วหลี เขาก็ถามทันทีด้วยความเป็นห่วง “คุณชาย ซูรั่วหลีคนนี้ ยังไม่แน่ใจว่าจะได้เรื่องหรือไม่ เธอถูกพวกเรากักบริเวณอยู่ในบ้านของเรามาโดยตลอด ถ้าปล่อยตัวเธอออกไป เธอจะไม่ฉวยโอกาสหนีไปหรือ!”

เย่เฉินส่ายหัว “เท่าที่ผมรู้จักกับเธอ เธอจะไม่ทำแบบนั้นอย่างแน่นอน”

เฉินจื๋อข่ายถามด้วยความสงสัยว่า “คุณชายทำไมคุณถึงมั่นใจได้ขนาดนี้? ผู้หญิงคนนี้โหดร้ายมาโดยตลอด ไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่าย!”

เย่เฉินยิ้มและพูดว่า “เธอถูกตระกูลซูทำลายมาอย่างหนัก ตอนนี้เธอมีโอกาสจับตัวซูโสว่เต้าได้ก่อน สำหรับเธอแล้วมันเป็นโอกาสที่ดีที่จะแก้แค้น จากจุดนี้ เธอจะไม่มีทางต่อต้านอย่างแน่นอน”

ในขณะที่พูด เย่เฉินก็พูดขึ้นมาอีกครั้งว่า “อีกอย่างในตอนนี้ในความคิดของตระกูลซู เธออยู่ในสถานะที่หายตัวไป ทันทีที่เธอหลุดพ้นจากการควบคุมของผมไปได้จริงๆ หรือหลุดพ้นจากการปกป้องของผม อาจจะถูกตระกูลซูค้นพบ เมื่อถึงเวลานั้น ตระกูลซูก็จะฆ่าเธออย่างแน่นอน”

“หากพูดอย่างลวกๆ ต่อให้ตระกูลซูไม่ได้ลงมือกับเธอ ถ้าเกิดว่ารัฐบาลญี่ปุ่นรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ก็ไม่มีวันปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน เพราะยังไงเธอก็เป็นนักโทษผู้หลบหนีที่รัฐบาลญี่ปุ่นอยากจะจับตัวมากที่สุด อย่างไม่มีผู้ใดเทียบได้”

เฉินจื๋อข่ายพยักหน้าเบาๆ และพูดอย่างจริงจังว่า “ผมเข้าใจแล้วครับคุณชาย ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ งั้นซูรั่วหลีก็เป็นตัวเลือกที่ดีคนหนึ่ง เธอมีความสามารถที่แข็งแกร่งมาก การออกภารกิจพร้อมกับคุณ ไม่เพียงแต่จะช่วยคุณได้ และก็ยังไม่เป็นภาระของคุณอีกด้วย”

เย่เฉินยิ้มและกล่าวว่า “ในช่วงที่ผ่านมา ความแข็งแกร่งของซูรั่วหลีได้เพิ่มขึ้นอีกแล้ว มันไม่สามารถเอามาเปรียบเทียบได้ เหมือนกับตอนที่เธออยู่ในตระกูลซูก่อนหน้านี้แล้ว”

หลังพูดจบ เขาก็ยืนขึ้น และพูดว่า “คุณอยู่ที่ออฟฟิศไปก่อน ผมจะไปคุยกับซูรั่วหลีสักหน่อย”

เฉินจื๋อข่ายถามอย่างเร่งรีบว่า “คุณชายครับ แล้วตู้ไห่ชิงและซูจือหยูล่ะจะทำอย่างไร?”

เย่เฉินกล่าวว่า “พรุ่งนี้เช้าพวกเขาก็น่าจะตื่นขึ้นมาได้แล้ว ในคืนนี้คุณก็แค่ต้องจัดการให้คนเฝ้าประตูให้ดีก็พอแล้ว ออใช่แล้ว สั่งให้คนไปซื้อเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน และของใช้ประจำวันล่วงหน้า เตรียมไว้ให้สองแม่ลูกนั่น และส่งไปให้พวกเขาตอนเช้าในวันพรุ่งนี้”

เฉินจื๋อข่ายกล่าวทันทีว่า “ครับคุณชาย”

เย่เฉินกล่าวอีกครั้งว่า “นอกจากนี้ คุณรู้จักกับตู้ไห่ชิงและซูจือหยูหรือไม่?”

เฉินจื๋อข่ายคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ผมรู้จักพวกเขา แต่พวกเขาน่าจะไม่รู้จักผม”