บทที่ 2562

เย่เฉินพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นจึงชี้ไปที่อีกคน แล้วพูดว่า “สหายท่านนี้คงไม่พอใจเหมือนกันใช่ไหม”

คนนั้นรีบพูดว่า “มิกล้าๆ จอมพลให้ผมทำอะไร ผมก็ต้องทำ ไม่มีทางคิดต่างเด็ดขาด!”

เย่เฉินหัวเราะ เดินเข้าไปหาเขา จากนั้นก็ตบไหล่เขาเช่นกัน และพูดว่า “นายมีสติดีมากนะ! ต่อไปฉันจะพูดชมนายต่อหน้าจอมพลแน่นอน”

พูดจบ ปราณทิพย์เข้าไปในร่างกาย เหมือนตัวยาที่พร้อมใช้งาน ควบคุมสติของชายคนนี้เอาไว้ทั้งหมด

ตอนนี้ ชายหน้าตาน่ากลัว ก่นด่าออกมา “จอมพลบอกว่าถ้าถึงเวลาให้เริ่มฆ่า ฉันว่าเวลาก็พอสมควรแล้ว ฉันจะเป็นคนฆ่าเอง!”

เย่เฉินมองเขา จากนั้นจึงแสยะยิ้มแล้วถามว่า “นายชอบฆ่าคนเหรอ”

คนนั้นจ้องเย่เฉิน และพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ใช่ ฉันชอบ ทำไม นายมีปัญหาอะไรหรือเปล่า หรือนายจะพูดแทนคนอเมริกันพวกนี้!”

เย่เฉินหัวเราะ “ทำไมฉันต้องพูดแทนพวกเขา ฉันแค่คิดว่า การฆ่าตัวประกันไม่เห็นได้อะไร ถ้านายมีความสามารถจริง รอให้ทหารรัฐบาลสู้ก่อน แล้วค่อยฆ่าศัตรูในสนามรบไม่ดีกว่าเหรอ”

คนนั้นก้าวเข้ามาหาเย่เฉิน และยื่นมือมากำคอเสื้อเย่เฉิน จากนั้นจึงก่นด่าว่า “แกเยาะเย้ยฉันเหรอ!”

เย่เฉินแสยะยิ้ม “ดูเหมือนแกไม่ได้โง่นะ”

คนนั้นโมโหมาก เขาง้างมือขึ้น เตรียมซัดหมัดใส่หน้าเย่เฉิน ขณะนั้น เย่เฉินพูดอย่างโมโห “ไอ้เลว กล้าฆ่าพ่อตัวเองเหรอ! ยังไม่รีบคุกเข่าสำนึกผิดอีก!”

เสียงนี้ ทำให้อีกฝ่ายตกใจจนอึ้งไป