บทที่ 2717

บทที่ 2717

ในความเห็นของเหอหงเซิ่ง สระน้ำมีขนาดเท่ากับสนามบาสเก็ตบอลมาโดยตลอด และไม่มีการเปลี่ยนแปลง

และเขาไม่เห็นความราบรื่นของการดูแลเส้นลมปราณเนและตูสองเส้นของเหออิงซิ่วด้วยตาเปล่า แต่เขาแอบรู้สึกว่าระดับโดยรวมของเห

ออิงซิ่วนั้นดีขึ้นอย่างมาก ดังนั้นจึงทำให้เขารู้สึกว่าแองน้ำเดียวกันนั้นลึกขึ้นมากในทันใด

เหออิงซิ่วมองพ่อที่งงงวย และเหยียดแขนซ้ายที่เหลืออยู่เอง แบมือให้เหอหงเซิ่งและพูดว่า:”พ่อ หนูรู้ว่าพ่อมีข้อสงสัยมากมาย หนูพูดลอยๆ

ไม่มีหลักฐาน พ่อลองจับชีพจรหนูดู จับแล้วจะรู้”

เหอหงเซิงมีเจตนาเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงรีบวางนิ้วบนเส้นเลือดของเหออิงซิ่ว และตรวจสอบความแข็งแกร่งภายในทันที

พอตรวจดู เหอหงเซึ่งก็ตกตะลึง

เขาตัวสั่นราวกับถูกฟ้าผ่า:”อิงซิ่ว .เธอ เส้นลมปราณเญินของเธอประสบความสำเร็จอย่างมาก! นี่ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร .พ่อฝึก

ศิลปะการต่อสู้มาหลายปีแล้ว และไม่เคยได้ยินว่าใครทำเส้นลมปราณเญี่นได้สำเร็จ .ในช่วงสองสามร้อยปีที่ผ่านมาของตระกูลเหอ ในบรรพบุรุษ

มากมาย ไม่มีใครสามารถทะลุเส้นลมปราณเญี่นได้มากกว่า 90% ผู้ยอดฝืมือที่บันทึกไว้ ก็แค่ 80%เท่านั้นเอง ลูกทำได้อย่างไรกัน? !”

เหออิงซิ่วพูดอย่างจริงจัง”พ่อ นี่ก็คือสิ่งที่หนูบอกพ่อในโทรศัพท์ ครั้งนี้หนูเห็นว่าเรามันเป็นแค่กบในกะลา ที่เรียกว่าสี่ตระกูลศิลปะการต่อสู้

ใหญ่ เป็นแค่นักเรียนชั้นประถมศึกษากลุ่มเล็กๆ สี่กลุ่มเท่านั้น ยอดฝืมือที่แท้จริง คือผู้คนตามอำเภอใจหรือคุ้นเคยกับกลอุบาย มันอยู่ไกลเกินกว่าที่

เราจะเอื้อมถึง! ”

เหอหงเซิ่งอดไม่ได้ที่จะถาม:”อิงซิ่ว ลูกบอกพ่อสิ ครั้งนี้ลูกไปผจญภัยที่จินหลิงเป็นอย่างไรบ้าง! คุณชายเย่เป็นใครกันแน่? หรือว่าเขาช่วยให้

เส้นลมปราณเญ่นของลูกสมบูรณ์!”