บทที่ 2716 ลองกินดู

บทที่ 2716 ลองกินดู

พ่อและลูกสาวเดินผ่านทางเดินของลานด้านหน้าและด้านหลัง และไปที่ห้องทำงานของเหอหงเซิ่งตามๆกันมา

เหอหงเซิ่งเดินเข้าไปในห้องก่อน เหออิงซิ้วเดินตาม เหอหงเซึ่งหันหลังกลับและปิดประตู แล้วพูดกับเหออิงซิ่วด้วยท่าทางที่หมดหนทางและ

รู้สึกผิดว่า:”อิงซิ่ว เรื่องนี้ลูกต้องยกทษให้พ่อด้วยนะ พ่อก็ทำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ

เหออิงซิ้วพยักหน้าและพูดว่า”พ่อ หนูรู้ว่าพ่อกำลังคำนึงถึงตระกูลเหอ.

“ใช่!”เหอหงเซิ่งถอนหายใจ:”เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลเหอ พ่อจะยอมตัดสินใจเช่นนี้ได้อย่างไร? ดูเหมือนจะเป็นประโยคที่ง่ายๆ แต่จริงๆ

แล้วมันเป็นการตบหน้าของฉันเหอหงเซิ่ง

หลังจากนั้น เขาพูดต่อ!”อิงชิ่ว อย่าโทษพ่อเลย พ่อก็เหมือนลูก อยากตามหารั่วหลีกลับมา ดังนั้นต่อไปลูกไม่ต้องไปเจอกับตระกูลซู ออกไปหา

รั่วหลีสุดกำลัง!”

เหออิงซิ่วยิ้มอย่างขมขื่นและคิดกับตัวเองว่า:”ตอนนี้รั่หลีสบายดีจนไม่รู้จะสบายยังไงแล้ว ฉันจะหากทำไม แต่พ่อยังมองปัญหาแค่ผิวเผิน

จริงๆ ตอนนี้ตระกูลเหอมีโอกาสทองที่ไม่ได้หามาง่ยๆ แต่โอกาสนี้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตระกูลซู แต่ขึ้นอยู่กับคุณชายเย่เย่เฉิน”

แต่คำพูดนี้เธอพูดตรงๆไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงวางแผนที่จะก้าวหน้าทีละน้อย

ในเวลานี้ เหอหงเซิ่งมองดูเธอและถามอย่างจริงจัง:”จริงสิอิงซิ่ว พ่อเห็นความแข็งแกร่ง ลมหายใจ และความรู้สึกทั้งหมดของตัวลูก เมื่อเทียบ

กับเมื่อวานแล้ว ดูเหมือนจะก้าวหน้าไปมาก? มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ? ”

เหออิงซิ้วไม่นึกเลยว่าพ่อของเธอจะมองออกจริงๆ ดังนั้นเธอจึงถามเขาว่า:”พ่อ พ่อคิดว่าตอนนี้หนูพัฒนาขึ้นมากแค่ไหน?”

เหอหงเซิ่งจิ๊ปาก และพูดว่า:”อันที่จริง พ่อก็ไม่เห็นว่ามีการพัฒนาอะไรมาก ในความคิดของพ่อ ลูกจะเปิดเส้นลมปราณเพียงสองเส้นเท่านั้น แต่

พ่อก็ยังมีความรู้สึกแปลกๆ อีกด้วย

เหออิงซิ่วยิ้มเล็กน้อย มองไปที่พ่อของเธอแล้วถามว่า:”พ่อ ที่พ่อว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน?”

เหอหงเซิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า:”จะว่ายังไงดีล่ะ? สมมุติ ลูกก็เหมือนสระน้ำ เมื่อเทียบวันนี้กับลูกในเมื่อวาน พื้นผิวเหมือนจะไม่ได้