บทที่ 2728 ชักม้าให้เดินไปในทิศทางของใครของมัน

เมื่อเห็นเหอหงเซิ่งมีท่าทีเด็ดขาด ซูอานสุ้นจึงรู้สึกร้อนรน เขาไม่รู้ว่า เหอหงเซิ่งตาแก่คนนี้ ทำไมจู่ๆถึงเปลี่ยนความคิดแบบนี้ เขายิ่งไม่รู้ว่าตนกลับไปจะรายงานกับคุณท่านใหญ่ซูอย่างไร

สีหน้าเขาเศร้าหมอง พยายามพูดขอร้องอ้อนวอน“ท่านเหอ ถ้าคุณยังไม่พอเรื่องของจำนวนเงิน อย่าร้อนใจไป ถ้าคุณไม่พอใจตรงไหน คุณสามารถพูดมาได้เลย คุณท่านของเราพูดแล้ว เงินสองพันล้านเป็นแค่จำนวนเงินที่ตั้งใจจะให้ แต่ถ้าท่านเหอคุณไม่พอใจกับจำนวนเงินที่เราเสนอให้ คุณท่านเขายังสามารถเพิ่มให้ได้อีก สามพันล้าน คุณคิดว่ายังไง？！”

“สามพันล้าน？！”เหออิงฉวนที่อยู่ข้างๆ แทบจะเป็นบ้า

เขาไม่เวลาคิดเกี่ยวกับเงินสามพันล้านว่าจะใช้อย่างไร ในใจของเขาบอกกับเขาว่า เขาสามารถเพิ่มรากฐานได้อีกครึ่งหนึ่งจากภาพลวงตาของเงินสองพันล้าน เพื่อที่จะได้ซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่ขึ้นทั่วโลก สามารถซื้อเรือสำราญให้ใหญ่ขึ้นได้ เครื่องบินส่วนตัวที่ใหญ่ขึ้น！

เหออิงฉวนเขายังดวงตาแดงก่ำ เขาถลึงตาจ้องมองไปที่พ่อของตน แล้วโพล่งออกไปว่า“พ่อ！พ่อยังลังเลอะไรอยู่อีก？นี่มันสามพันล้านเลยนะ！”

เหอหงเซิ่งตะคอกอย่างเย็นชา“ถึงจะเป็นสามพันล้าน ฉันก็จะปฏิเสธอยู่ดี！”

ซูอานสุ้นถึงกับตกตะลึง

เดิมทีเขายังคิดว่า ถ้าเหอหงเซิ่งไม่พอใจเงินจำนวนสามพันล้าน ตนสามารถเพิ่มขึ้นไปอีก

แต่เมื่อดูจากตอนนี้ เขาไม่มีเหตุผลที่ต้องเพิ่มมันแล้ว

สีหน้าของเขาหมองหม่น เขาพยักหน้าอย่างหนักหน่วง แล้วพูดว่า“ก็ได้！ก็ได้！ไอ้คนแซ่เหออย่างพวกคุณมันแน่จริงๆ！”

พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่เหอหงเซิ่ง แล้วกัดฟันพูดว่า“ท่านเหอ พูดดีๆไม่ชอบสินะ แค้นนี้ ผมจะจำมันไว้แทนคุณท่าน อนาคตข้างหน้าถ้าให้คุณชดใช้แค้นนี้มาให้หมด คุณอย่าเสียใจทีหลังแล้วกัน อย่าโทษว่าวันนี้ผมไม่ได้เตือนคุณ！”

เหอหงเซิ่งพูดอย่างเคร่งขรึม“จะจำก็จำไปเถอะ ผมเหอหงเซิ่งไม่ใช่คนกลัวใคร！”

พูดจบ เขาก็ตบโต๊ะ แล้วพูดอย่างเย้ยหยันว่า“ใครก็ได้！ส่งแขก！”

“ไม่จำเป็น！”ซูอานสุ้นกัดฟันกรอด แล้วโพล่งออกไปว่า“ผมไปเอง！”