บทที่ 2871

เธอแอบคิดในใจว่า“ทั่วทั้งจินหลิง นายมีเรื่องกับใครฉันก็สามารถช่วยนายได้ คนเดียวที่นายไม่ควรยุ่งด้วยก็คือเย่เฉิน แต่นายกลับไปมีเรื่องกับเย่เฉินเข้าจนได้……นายยังจะให้ฉันช่วยนายทวงคืนยุติธรรม นายรู้ไหมว่าตอนที่เย่เฉินขังฉันไว้ที่จินหลิง ไม่มีใครช่วยฉันเลย……”

จงเทียนหยู่เห็นเย่ฉางหมิ่นที่อยู่ปลายสายไม่พูดอะไร เขาจึงถามอย่างร้อนใจว่า“น้าเย่ครับ ฟังอยู่ไหมครับ？”

เย่ฉางหมิ่นได้สติกลับมาในทันที“ห้ะ？เอ่อ……ฉัน……ฉันกำลังฟัง……”

จงเทียนหยู่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ เขาร้องไห้คร่ำครวญ“น้าเย่ครับ……นะ……น้าจะต้องช่วยผมด้วยนะครับ……ผะ……ผมโตขนาดนี้ ยังไม่เคย……ไม่เคยเจอ……เรื่องแบบนี้เลย！”

“อีกทั้ง……อีกทั้งพวกเขาไม่ใช่แค่หยามเกียรติผม ยะ……ยังตบตีผมด้วย！”

“ตอนนี้ผม……ถูกพวกเขาตบ……จนหน้าบวมหมดแล้ว……”

“และอีกไม่กี่วันผม…… ผมก็จะร่วมคอนเสิร์ตกับกู้ชิวอี๋แล้ว ปะ……ไปเป็นแขกรับเชิญพิเศษให้กับเธอ……”

“นะ……หน้าบวมขนาดนี้ ถึงเวลานั้นจะให้……จะให้ผมมีหน้าเจอคนได้ยังไง！”

“ถึง…………ถึงเวลานั้นผมคงไม่สามารถ……สวมหน้ากาก แสร้งเป็น……แสร้งเป็นหน้ากากนักร้องหรอกมั้งครับ……”

เย่ฉางหมิ่นที่อยู่ปลายสายได้ยินเขาร้องไห้แบบนั้น จึงรู้สึกหมดแรงมาก

เธอถอนหายใจ แล้วเอ่ยปากถามว่า“เทียนหยู่……ทำไมนายถึงไปมีเรื่องกับเย่เฉิน？”

จงเทียนหยู่ร้องไห้พูดว่า“ผม……ปมทะเลาะกับเขาไม่กี่คำในสายเอง ใครจะไปคิดว่าพอลงจากเครื่องจะถูกคนของเขาจับล่ะครับ……”

เย่ฉางหมิ่นพูดอย่างทำอะไรไม่ได้“เทียนหยู่ นายจะมีเรื่องกับใครในจินหลิงน้าช่วยนายได้หมดเลย แต่คนเดียวที่นายไปมีเรื่องไม่ได้ก็คือเย่เฉิน น้าไม่รู้จะช่วยยังไงจริงๆ！”

“ห้ะ？！”จงเทียนหยู่ถามโล่งออกไปอย่างไม่รู้ตัว“ทำไมล่ะครับน้าเย่！น้าเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเย่ เขาเป็นแค่ญาติห่างๆคนหนึ่ง น้ามีอะไรถึงพูดกับเขาไม่ได้ล่ะครับ？”

เย่ฉางหมิ่นกล่าวอย่างอึดอัดใจว่า“เทียนหยู่ เขาไม่ใช่ญาติห่างๆของตระกูลเย่ เขาเป็นลูกชายพี่รองเย่ฉางอิง ชื่อเย่เฉิน！”

เมื่อพูดออกไปเสร็จ สมองของจงเทียนหยู่ก็ดังวิ้งๆ

เย่ฉางอิงชื่อนี้ เขาเคยได้ยินในตอนเด็ก