บทที่ 2872 จะปล่อยกลับสู่สังคมไม่ได้

เมื่อจงเทียนหยู่ได้ยินแบบนั้น เขาถึงกับมึนงงในทันที

เขาแอบคิดว่า“นี่มันคำพูดที่คนพูดกันหรอห้ะ？เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ไงกัน？！นังแพศยาแซ่เย่ หรือว่าหล่อนจะให้ท้ายลูกหลานของตัวเองพอรู้ว่าฉันล่วงเกินหลานของเธอ เลยจงใจไม่อยากช่วยฉันพูด？！”

ในตอนที่เขากำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เย่ฉางหมิ่นพูดขอโทษขอโพย“เทียนหยู่ น้าไม่ได้โกหกจริงๆ ถ้าน้าเอ่ยปากพูด เย่เฉินอาจจะลงโทษหนักขึ้น ไม่มีทางลดลงแน่……”

เมื่อจงเทียนหยู่ได้ยินน้ำเสียงของเย่ฉางหมิ่นจริงใจมาก เขาจึงรู้สึกสงสัยมากยิ่งขึ้น เขาจึงโพล่งออกไปว่า“นะ……นี่มันเป็นเพราะอะไรหรอครับน้าเย่……ผม……ผมคิดไม่ออกจริงๆ……น้าเป็นอาของเขาไม่ใช่หรอครับ？หรือว่าแม้แต่น้าเขาก็ไม่ยอมไหวหน้าหรอครับ？”

เย่ฉางหมิ่นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน“เหอะๆ……เขาน่ะหรอไว้หน้าฉัน？แม้แต่ลูกน้องของเขายังกล้าตบตีฉันเลย！อีกทั้งหลังจากที่ลูกน้องของเขาตบฉัน เขายังไม่เข้าข้างฉันเลย กลับกันยังเข้าข้างลูกน้องของเขาด้วย อีกทั้งวันตรุษจีนเขายังจับฉันขังไว้ที่จินหลิงด้วย ฉันขอร้องอ้อนวอนเขา เขาไม่สนใจฉันด้วยซ้ำ แม้แต่พ่อของฉันช่วยฉันพูดยังไม่มีประโยชน์อะไรเลย……”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เย่ฉางหมิ่นก็นึกถึงเหตุการณ์ที่ตนเคยถูกจับขังในสลัมของจินหลิง เธอก็รู้สึกเจ็บปวดมาก อดที่จะสะอื้นไม่ได้

หลังจากนั้น เธอก็พูดอีกว่า“นายว่า น้าขอร้องอ้อนวอนให้ตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วจะอ้อนวอนขอความเมตตาของนายได้ยังไง？”

จงเทียนหยู่ถึงกับมึนงง ในสมองราวกับถูกคนนับหมื่นใช้ใบมีดกรีดกระจกในเวลาเดียวกัน สมองของเขาแทบจะระเบิดออกมา

เขาโพล่งออกไปอย่างไม่รู้ตัวว่า“นะ……นี่มันสัตว์เดรัจฉานชัดๆ！เป็นคนยังไงกันที่ทำกับอาแท้ๆของตัวเองได้！”

เย่ฉางหมิ่นเข้าอกเข้าใจเหมือนกัน เธอถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย“เทียนหยู่ นายพูดถูก……”

เย่เฉินที่ไม่ได้พูดอะไรในตอนแรก จู่ๆก็เอ่ยปากถามว่า“เย่ฉางหมิ่น หรือคุณลืมไปแล้วว่าทำไมผมถึงขังคุณไว้ที่จินหลิง？”

เมื่อเย่ฉางหมิ่นได้ยินเสียงของเย่เฉิน เธอก็ตกใจจนขวัญกระเจิง

เธอไม่มีเวลาครุ่นคิด เธอถามโพล่งออกไปว่า“เทียนหยู่ นะ……นายเปิดลำโพงหรอ？！”