บทที่ 2873

ในใจของเธออดที่จะใส่ร้ายเขาไม่ได้“ถ้าแกไม่อยากปล่อยจงเทียนหยู่ไป ก็แค่บอกตรงๆว่าให้อภัยเขาไม่ได้ ใครจะขอร้องยังไงก็ไม่มีประโยชน์？”

“แต่แกจะให้ฉันยอมรับต่อหน้าของจงเทียนหยู่ให้ได้ ว่าฉันไม่ได้มาช่วยเขาขอร้อง นี่มันเท่ากับทำให้ฉันเป็นคนไม่มีเมตตาไม่ใช่หรอ？ดีไม่ดีอนาคตถ้าฉันได้เป็นแม่เลี้ยงของเขาขึ้นมา เรื่องนี้ถ้าฉันตกหลุมหรางแก จากนี้ไปเด็กคนนี้ก็เป็นศัตรูกับฉันน่ะสิ？”

ดังนั้น เย่ฉางหมิ่นจึงตัดสินใจกัดฟันพูดขอร้องว่า“เย่เฉิน เทียนหยู่เด็กคนนี้น่ะความจริงเขาเป็นเด็กดีนะ แค่บางครั้งอาจจะใจร้อนไปหน่อย หวังว่านายจะเห็นแก่อา ปล่อยเขาไปสักครั้งเถอะ”

เย่เฉินหัวเราะ แล้วพูดเน้นยำทีละคำว่า“ขอโทษนะครับอา ที่นี่ คุณไม่ได้มีศักดิ์ศรีมากขนาดนั้น！”

พูดจบ น้ำเสียงของเย่เฉินก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมา เขาพูดอย่างเคร่งขรึมว่า“คุณไปจินหลิงแล้วทำตัวเย่อหยิ่งขนาดนั้นในตอนแรก ผมเห็นแก่คุณที่เป็นผู้อาวุโสกว่า ผมเลยต้องไว้หน้าและให้เกียรติคุณ”

“แต่ว่า คุณผิดที่หลงตัวเองมากจนเกินไป！”

“คุณมักจะไม่เห็นใครอยู่ในสายตา คิดว่าคนทั้งโลกจะต้องฟังคำสั่งของคุณ！”

“แต่ว่า ผมไม่สนว่าคุณจะทำต้องเอาแต่ใจข้างนอกยังไง แต่อยู่ในจินหลิงมันใช้ไม่ได้ผล！”

เย่ฉางหมิ่นถูกเย่เฉินกล่าวตำหนิชุดใหญ่ เธอรู้สึกทุกข์ใจเป็นอย่างมาก แต่กลับไม่กล้าแสดงออกถึงความไม่พอใจ เธอทำได้เพียงแค่พูดอย่างกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมเพื่อไม่ให้บัวช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น“เย่เฉิน เมื่อก่อนอาทำผิดพลาดมามากมายก็จริง หลังจากผ่านการไตร่ตรองช่วงนี้ อาได้ตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเองแล้ว……”

พูดจบ เธอก็พูดอีกว่า“สำหรับเทียนหยู่ อาเชื่อว่าเขาน่าจะสับสน ให้โอกาสเขาเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่เถอะนะ เขาตระหนักได้แล้วว่าเขาผิดตรงไหน จากนี้ไปเขาจะต้อง……”

เย่เฉินตัดบทสนทนาของเธอ แล้วพูดอย่างเรียบเฉยว่า“เอาล่ะ คุณไม่ต้องพูดช่วยเขาแล้ว เพลย์บอยรวยที่เย่อหยิ่งจองหองอย่างเขา ไม่มีทางตระหนักได้หรอกว่าตัวเองผิดตรงไหน”

จงเทียนหยู่ร้องไห้ไปด้วยพูดไปด้วยว่า“คุณชายเย่ครับ ผมสำนึกผิดแล้ว ผมมีตาหามีแววไม่ ทำให้คุณขุ่นเคือง จากนี้ไปผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วครับ ปล่อยผมไปสักครั้งเถอะนะครับ……”