บทที่ 2962 บุญคุณอันใหญ่หลวง

เมื่อเห็นคุณย่าอาละวาดอย่างเหิมเกริม ในใจของเซียวเวยเวยก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว รีบเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “คุณย่า! ทำไมเสียมารยาทกับพี่เขยอย่างนี้ล่ะ! รีบขอโทษพี่เขยเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

นายหญิงใหญ่เซียวได้ยินแบบนั้นก็นิ่งอึ้งไป หลุดปากพูดออกไปว่า “เวยเวย สมองแกมีปัญหาเหรอ? ที่ครอบครัวเราถูกเขารังแกมันน้อยไปหรือไง?”

ขณะที่พูด นายหญิงใหญ่ก็ต่อว่าออกมาด้วยความรู้สึกกรุ่นโกรธเต็มอก “แกอย่าลืมสิ! ตอนนั้นแม่แกถูกเขาส่งตัวไปที่เหมืองถ่านหินดำนะ!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเขาส่งแม่แกไปที่เหมืองถ่านหินดำ พ่อกับแม่แกก็คงไม่มาถึงขั้นนี้หรอก! นังผู้หญิงปากร้ายอย่างหม่าหลันก็คงไม่มีโอกาสแขวนป้ายดูถูกพ่อแกว่าโดนสวมเขาให้ชาวบ้านรู้!”

“อีกอย่าง แกลืมเรื่องที่เราสองคนต้องเจอตอนถูกจับเข้าเรือนจำไปแล้วเหรอ? นั่นเป็นเพราะฝีมือของเขาหมดไม่ใช่หรือไง?!”

“กว่าจะมีโอกาสได้เอาคืน ตอนนี้แกไม่ใช่แค่ไม่ช่วยฉัน ซ้ำยังเข้าข้างคนอื่น เข้าข้างไอ้สารเลวนี่ แกอยากให้ฉันโมโหตายหรือไง!”

สีหน้าของเซียวเวยเวยเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ในทันที เธอเอ่ยพูดอย่างจริงจังว่า “คุณย่า! แก่ปูนนี้แล้ว ทำไมไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีเลยล่ะ? ใช่คุณย่าพูดถูก แม่ถูกพี่เขยส่งไปที่เหมืองถ่านหินดำจริงๆ แต่คุณย่าเคยคิดไหม ว่าทำไมแม่ถึงถูกพี่เขยส่งไปที่นั่น? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอร่วมมือกับเหอเหลียนสร้างสถานการณ์ขึ้นมา เพื่อหลอกเอาทรัพย์สินทุกอย่างของหม่าหลัน แถมยังคิดที่จะหลอกเอาคฤหาสน์ของพี่เขย พี่เขยก็คงไม่ลงโทษเธออย่างนั้นหรอก!”

“แล้วก็เรื่องที่เราถูกส่งเข้าเรือนจำในตอนนั้น เอาจริงๆแล้วเราแส่หาเรื่องเองต่างหาก หวังเจิ้งกางมอบคฤหาสน์หลังนี้ให้พี่เขย แต่คุณย่าโลภมาก จึงมาก่อเรื่องที่นี่ครั้งแล้วครั้งเล่า แถมคุณย่ายังยุให้พี่มาทำร้ายพ่อบ้านคนเก่าคนแก่ของหวังเจิ้งกาง เราไม่ถูกตัดสินโทษให้จำคุกในครั้งนั้น ก็ถือว่าพี่เขยลดโทษให้เราสุดๆแล้ว!”

นายญิงใหญ่เซียวรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าไปทั้งร่างกาย ยืนเบิกตาอ้าปากค้างอยู่กับที่

เธอหันมามองเซียเวยเวย พูดอะไรไม่ออกเป็นเวลานาน แต่เพราะว่าโกรธจัด ร่างกายจึงสั่นเทาอย่างรุนแรงไม่หยุด