บทที่ 2991

แต่เขาฝันก็คงคาดไม่ถึง ว่าลูกสาวที่เป็นไข่มุกในฝ่ามือของเขา จะเซอร์ไพรส์ให้กับตัวเองที่งานคอนเสิร์ตในวันนี้

แม้ว่าลูกสาวที่ใส่ชุดเจ้าสาว แต่งตัวจัดเต็มปรากฏตัวอยู่บนเวทีในตอนนี้ จะไม่ได้อยู่ในงานแต่งของจริง แต่เขาที่เป็นพ่อ เห็นลูกสาวในสภาพนี้ด้วยตัวเองอยู่ด้านล่างเวที เหมือนกับว่าความหวังนั้นได้สำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว ในใจจึงรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก

แล้วรวมเข้ากับการที่ก่อนหน้านี้ตัวเองแทบจะได้เดินผ่านเข้าประตูความตายมาแล้ว เพราะงั้นตอนนี้ในใจจึงรู้สึกซับซ้อนเป็นอย่างมาก

เบื้องลึกหัวใจของหลินหว่านชิวเองก็เหมือนกับสามี น้ำตาเองก็ได้รินไหลลงมาเป็นสองแถวบนใบหน้าที่ไร้ตำหนิของเธอตั้งนานแล้ว

เมื่อเห็นว่าสามีของตัวเองก็กำลังร้องไห้อย่างไร้เสียงอยู่เช่นกัน หลินหว่านชิวจึงรีบจับมือเขาไว้แน่น มองเขาและยิ้มให้

กู้เย้นจงคิดได้ว่าตัวเองเสียอาการ จึงยิ้ม แล้วรีบเช็ดน้ำตาที่แขนทั้งสองข้าง แล้วก็กุมมือของภรรยาแน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม

หลินหว่านชิวซบที่ไหล่ของสามีเบาๆ ฟังลูกสาวร้องเพลงอยู่บนเวที อดไม่ได้ที่จะพูดข้างหูสามีว่า “ถ้าหากว่าพี่เย่และพี่อานยังมีชีวิตอยู่ คุณว่ามันจะดีสักแค่ไหนกันเชียว….”

“ใช่สิ…” ร่างกายของกู้เย้นจงกระตุกเบาๆ พูดสลดใจว่า “ถ้าหากว่าสามารถสำเร็จสถานการณ์ภาพนั้นได้จริงๆ คงจะแลกไม่ได้ด้วยเงินเลยจริงๆ…ถึงแม้จะให้ฉันถวายทั้งกู้ซื่อกรุ๊ปออกไป ฉันก็จะไม่บ่นสักคำ！”

หลินหว่านชิวพยักหน้า เศร้าใจขึ้นมา จึงรีบหันหน้าหลบ

ในเวลานี้ เซียวชูหรันเองก็ซาบซึ้งต่อเพลงนี้มาก กุมมือเย่เฉินให้เบาๆ พูดว่า “ที่รัก คุณว่าเจ้าชายขี่ม้าขาวของกู้ชิวอี๋ วันนี้มางานด้วยหรือเปล่าคะ?”

เย่เฉินได้ยินย่างนั้นก็อึ้งไป แล้วรีบยิ้มพูดว่า “อันนี้ฉันก็พูดไม่ถูก”

เซียวชูหรันพูดอย่างจริงจังว่า “หวังว่าเขาจะอยู่ในงาน แบบนี้ก็จะไม่ทำให้ความผูกพันลึกซึ้งรวมทั้งความรักของกู้ชิวอี๋เสียเปล่า….”