บทที่ 2992 ค่อยเป็นค่อยไป อนาคตยังสดใส

วินาทีนี้ เพลง《พรุ่งนี้ฉันจะแต่งงานกับคุณ》ของกู้ชิวอี๋บนเวทีได้ร้องมาจนถึงท่อนสุดท้ายแล้ว

เมื่อกู้ชิวอี๋ร้องคำสุดท้ายจบแล้ว เสียงดนตรีทั้งหมดในงานก็หยุดเล่นพร้อมกับเสียงของเธอในทันที

คนทุกคนล้วนคาดไม่ถึง ว่าเพลงนี้จะจบอย่างกะทันหัน เหมือนกับว่าถูกมีดตัดทิ้งซะอย่างนั้น รู้สึกคาดไม่ถึง แต่ก็เหมือนมีความรู้สึกเกินความคาดหมาย แล้วพัฒนาไปเป็นความรู้สึกที่ไม่สมหวัง

และที่ยิ่งสุดยอดกว่าคือ ในตอนที่เสียงร้องเพลงและเสียงดนตรีหยุดเงียบลงในกะทันหัน บนเวที กู้ชิวอี๋รวมทั้งแดนเซอร์และทีมรองของเธอ ก็หยุดเคลื่อนไหวในวินาทีนี้อย่างกะทันหันเช่นกัน เหมือนกับว่าร่างกายถูกตราตรึงไว้ ไม่ขยับเขยื้อน

ผู้ชมด้านล่างเวทีส่งเสียงโห่ร้องอย่างตื่นเต้น มีคนไม่น้อยตะโกนเสียงดังพร้อมกันขึ้นมา ว่าจะให้เจ้าชายขี่ม้าขาวขึ้นเวทีไปขอแต่งงาน

แต่ว่าไม่มีใครคาดคิด ว่าหลังจากกู้ชิวอี๋หยุดนิ่งไปชั่วครู่แล้ว ก็พูดว่า “ขอบคุณทุกท่านนะคะ วันนี้ฉันก็ร้องถึงเพียงเท่านี้ ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนและความรักของทุกท่านอีกครั้ง ขอบคุณมากค่ะ！ลาก่อน！”

พูดจบ กู้ชิวอี๋ที่ใส่ชุดเจ้าสาวสีขาวยืนอยู่บนเวที จู่ๆก็ค่อยๆเลื่อนต่ำลงไปตามลิฟต์เลื่อน แล้วก็ค่อยๆหายไปจากใจกลางเวที

ไม่มีใครคาดคิด ว่ากู้ชิวอี๋จะจบงานคอนเสิร์ตไปแบบนี้

ยังมีคนมากมายรอให้เธอสารภาพรักต่อเจ้าชายขี่ม้าขาวของเธอต่อหน้าทุกคน หรือไม่ก็เจ้าชายขี่ม้าขาวของเธอจะขอเธอแต่งงานบนเวที

แต่ใครจะคิด ว่าเธอจะจบงานไปแบบนี้อย่างสง่าผ่าเผย

เหมือนกับว่าส่งคนรักเดินทางไปยังที่แสนไกล กอดกัน จูบกัน พูดคุยกันยังไงก็รู้สึกไม่เพียงพอ แล้วมักคิดว่าอีกฝ่ายควรจะร้องไห้และหันหลังกลับมาบอกลากันก่อนจะขึ้นรถ