บทที่ 3098 หมูในอวย

เย่เฉินคิดว่า หากต้องการให้ตนไปตามหาผู้บังคับบัญชาสูงสุด ท่ามกลางทหารนับหมื่น กระทั่งยังต้องควบคุมทางฝั่งนั้นไว้ด้วย เช่นนั้นมันเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยเป็นไปได้เท่าไร

อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง จนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้โดยสิ้นเชิงว่า ผู้บังคับบัญชาสูงสุดของทางนั้นแซ่อะไรชื่ออะไร หน้าตาเป็นอย่างไร

เมื่อถึงเวลานั้น ในทหารนับหมื่นคน ต่อให้ตนจะสามารถแฝงตัวเข้าไปได้อย่างราบรื่น แต่เกรงว่าไม่ถึงสองวันก็คงตามหาฝ่ายนั้นไม่เจอ พร้อมทั้งยืนยันสถานะของฝั่งนั้นได้

ทว่าเมื่อคิดปัญหานี้ด้วยมุมมองอื่นแล้วนั้น ก็ไม่มีอะไรซับซ้อน

ตนเข้าไปหาเขาโดยตรงเลยก็ได้

ฮามิดได้ยินคำพูดของเย่เฉินแล้ว ก็ตกอกตกใจเป็นอย่างยิ่ง เอ่ยว่า: “จะได้ยังไงล่ะเนี่ย? น้องเย่ เรื่องแบบนี้มันอันตรายมากเลยนะ นายจะเข้าไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายได้ยังไง?”

เย่เฉินกลับยิ้มด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เอ่ยว่า: “ในฐานะที่ผมเป็นตัวแทนการเจรจาของคุณ ไปเจรจากับฝ่ายนั้นด้วยความเปิดเผย นี่มันจะอันตรายได้ยังไงกัน? หรือคุณคิดว่าพวกเขาจะฆ่าผมทิ้งงั้นเหรอ?”

ฮามิดเอ่ยต่อ: “ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นี่นา! ตอนนี้ฝ่ายนั้นเกลียดฉันเข้ากระดูก ไม่แน่ว่าอาจจะใช้นายเป็นตัวระบายความโกรธก็ได้!”

เย่เฉินยิ้ม เอ่ยว่า: “ไม่หรอกครับ เมื่อพันปีก่อน บรรพบุรุษแต่เก่าของหัวเซี่ยเราเคยกล่าวไว้ว่า ทั้งสองประเทศรบกัน จำต้องมีฝ่ายเจรจาทั้งคู่ อีกทั้งนี่ก็คือหลักการที่ฐานทัพทั่วโลกยึดมั่นมาจนถึงปัจจุบันนี้ ก็เหมือนกับอนุสัญญาเจนีวา ในเมื่อกำหนดไว้แล้วว่าห้ามจงใจฆ่าเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ในสงคราม อย่างนั้นประเทศทั้งหลายก็จะต้องทำตามหลักการพื้นฐานอันนี้ เมื่อสงครามโลกครั้งที่สอง ประเทศฟาสซิสต์ทั้งสองที่ไม่ทำตามในกฎเกณฑ์สากลใดๆ สุดท้ายจบลงยังไง เชื่อว่าคุณก็น่าจะรู้ดี”