บทที่ 3137

“ยิ่งไปกว่านั้น หากอีกฝ่ายต้องการตัดสินจำคุกคนทั้งหมด 15,000 คน พวกเราจะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กับครอบครัวของพวกเขาตามระยะเวลาที่ถูกจำคุก!”

“ต้องรู้ว่าทุกประเทศในโลกถือว่าอาชญากรรมที่เป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงของชาติเป็นอาชญากรรมร้ายแรงที่สุด โทษสูงสุดคือประหารชีวิต และโทษต่ำสุดคือจำคุกสิบปีขึ้นไป ถ้าเป็นเช่นนั้น แค่เงินค่าชดเชย เกรงว่าต้องใช้เงินหลายสิบหรือหลายหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐแล้ว!”

ลู่เห้าเทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจเล็กน้อย เขารู้ดีว่าถึงแม้สำนักว่านหลงดูเหมือนจะทรงพลังมาก แต่ความทรงพลังส่วนใหญ่มาจากอำนาจของเงิน

ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถ้าสำนักว่านหลงไม่นำเงินไปเคลียร์เรื่องนี้ให้จบ ทหารรับจ้างอีก 30,000 หรือ 40,000 คนที่เหลืออาจจะออกไปจากสำนักว่านหลง

เพราะอย่างไรเสีย ทหารรับจ้างเหล่านี้ไม่มีความภักดีต่อองค์กรของกลุ่มทหารรับจ้างแต่อย่างใด

พวกเขาไม่เหมือนทหารของทุกประเทศ ที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความรักชาติ และถึงแม้พวกเขาจะตายอยู่ในสนามรบเพื่อประเทศ พวกเขาก็ไม่มีข้อตำหนิใด ๆ

ทหารรับจ้างเป็นกลุ่มคนที่ทำงานหารายได้โดยสมบูรณ์ พวกเขาทำสิ่งต่าง ๆ เพราะเงินเท่านั้น และพื้นฐานของพวกเขาคือถ้าองค์กรไม่มีเงินจ่าย พวกเขาก็จะทิ้งองค์กรไป

เช่นเดียวกับพนักงานบริษัท เมื่อเจ้านายล้มละลายและไม่มีเงินจ่ายค่าจ้าง พนักงานส่วนใหญ่จะมอบหมายให้ทนายความยื่นฟ้องในขณะที่หางานใหม่เท่านั้น ส่วนการอดทนฝ่าฟันอุปสรรคที่ยากลำบากผ่านไปกับเจ้านายนั้นไม่มีอยู่จริง

ดังนั้นการที่ทหาร 15,000 คนจับกุม จะเป็นบททดสอบครั้งใหญ่สำหรับสำนักว่านหลง

ดังนั้น ลู่เห้าเทียนอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ประมุข ตอนนี้คุณมีวิธีแก้ปัญหาหรือไม่?”