บทที่ 3158 ความหวังยิ่งสูง ความผิดหวังยิ่งมาก

เช้าวันรุ่งขึ้นของวันที่ 3 เมษายน เย่เฉินเก็บเสื้อผ้าอย่าง่ายๆสามสี่ชุด บอกลาภรรยาและพ่อตาแม่ยาย และออกเดินทางกลับสู่เย่นจิงอีกครั้งแล้ว

ครั้งนี้เขาไม่ได้นั่งเครื่องบินส่วนตัวของตระกูลเย่ แต่นั่งเครื่องบินBoeing Business Jetลำนั้นที่กู้เย้นจงมอบให้ กับเฉินจื๋อข่าย เตรียมเดินทางมุ่งหน้าไปยังเย่นจิง

หลังจากที่ขึ้นเครื่อง เย่เฉินโทรศัพท์หากู้ชิวอี๋แล้ว บอกเขาว่าเครื่องบินกำลังจะบินแล้ว ประมาณชั่วโมงกว่าเครื่องบินก็ลงสู่สนามบินเย่นจิง

กู้ชิวอี๋ดีใจอย่างมากไปโดยปริยาย ลุกออกจากตรงนั้นทันที มุ่งหน้าไปสนามบินเพื่อเตรียมต้อนรับ

และเครื่องบินค่อยๆเคลื่อนตัวออกอย่างช้าๆ เมื่อตอนที่กำลังเร่งเครื่องไปยังปลายรันเวย์ เย่เฉินก็รับสายของคุณท่านเย่เย่โจงฉวนแล้ว

ในสายโทรศัพท์ เย่โจงฉวนเอ่ยพูดอย่างตื่นเต้นอย่างไม่อาจจะปกปิดได้ว่า ： “เฉินเอ๋อ แกมาเย่นจิงเมื่อไหร่？”

เย่เฉินพูดอย่างราบเรียบว่า : “ตอนนี้ผมอยู่บนเครื่องบิน เครื่องบินกำลังจะขึ้นบินแล้ว”

“ดีมากเลย！” เย่โจงฉวนพูดอย่างตื่นเต้นอย่างมากว่า : “ทั้งตระกูลเย่ตอนนี้ขาดแค่แกเพียงแค่คนเดียว！ คืนนี้ฉันจัดงานเลี้ยงต้อนรับเครือญาติของตระกูลเย่และผู้ดูแลของตระกูลที่แตกย่อยออกไปทั้งหมด แล้วก็ผู้แทนแต่ละประเทศและกระทั่งทั่วทุกมุมโลกของตระกูลเย่ของเรา ถึงตอนนั้นฉันจะแนะนำสถานะของแกให้พวกเขาได้รู้ต่อหน้าทุกคนเลย”

เย่เฉินเอ่ยปากพูดว่า ： “ช่างมันเถอะ ทำแบบนั้นก็เป็นการทำเกินความเป็นจริงไปหน่อย ไม่ค่อยสอดคล้องกับนิสัยการทำงานของคนอย่างผม”

พูดแล้ว เย่เฉินก็พูดอีกว่า ： “วันนี้ผมจะพักที่บ้านของลุงกู้ก่อน พรุ่งนี้ผมจะกลับไปประชุมก่อนถึงพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษที่ตระกูลเย่ พิธีกราบไหว้บรรพบุรุษในวันมะรืนก็จะเข้าร่วมตรงเวลา โอกาสและกิจกรรมอื่นๆผมจะไม่เข้าร่วม”

เย่โจงฉวนรีบพูดกล่าวทันทีว่า : “เฉินเอ๋อ แกเป็นลูกชายของฉางอิง เป็นหลายชายของฉัน เป็นคุณชายสองในรุ่นนี้ของทั้งตระกูลเย่ แกต้องรู้ไว้ว่าผลประกอบการในอนาคตล้วนเป็นของพวกเด็กวัยรุ่นอย่างพวกแกนะ ในอนาคตแกก็เป็นบุคคลสำคัญคนที่สองของตระกูลเย่ โอกาสที่สำคัญเช่นนี้ 12ปีถึงจะมีแค่ครั้งเดียว แกจะต้องใช้โอกาสนี้ทำให้สมาชิกในตระกูลเย่เหล่านั้นเลื่อมใสในตัวแกอย่างสุดจิตสุดใจ ”

เย่เฉินยิ้มแล้ว พูดว่า ： “ไม่จำเป็นหรอกนะ ผมก็ไม่เตรียมที่จะสืบทอดทรัพย์สินของตระกูลเย่ เรื่องปรากฏตัวในแวดวงสังคมก็ให้คนอื่นไปทำละกัน ”