บทที่ 3205

เย่เฉินตอบประโยคหนึ่ง แล้วลงจากรถโรลส์-รอยซ์

ขณะนี้ เย่เฟิงรู้สึกโมโหจนแทบจะเป็นบ้า

เขาลดเสียงลงและบ่นกับเย่ฉางโคงผู้เป็นพ่อว่า “ไม่รู้ว่าเย่เฉินเอามาดใหญ่โตมาจากไหน?! คุณปู่ถึงได้พาพวกเราออกมาต้อนรับด้วยตนเอง แล้วเขายังไม่รีบลงมาจากรถอีก ต้องรอให้พ่อบ้านถังเปิดประตูให้ นี่มันเสแสร้งเกินไปแล้วมั้ง!”

เย่ฉางโคงจ้องเขาและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “ระวังคำพูดของตนเองด้วย! ลูกไม่รู้หรือว่าภัยพิบัติมันออกมาจากปากหรือ?”

เย่เฟิงทำได้เพียงหุบปากด้วยความไม่พอใจ

แม้ว่าเขาจะไม่พอใจมาก แต่เขาไม่กล้าแสดงออกมามากเกินไป

เย่เฉินลงจากรถ แต่เขาไม่ได้ทักทายคนของตระกูลเย่ทันที แต่ยืนอยู่นอกรถ หันหลังแล้วโบกมือให้กู้ชิวอี๋ที่นั่งอยู่ในรถ หลังจากนั้นมองโรลส์-รอยซ์ที่กู้ชิวอี๋กำลังนั่งอยู่เคลื่อนออกไป ถึงได้หันหลังกลับมา

คนส่วนใหญ่ของตระกูลเย่รู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของเย่เฉิน แต่เย่โจงฉวนไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย แต่กลับจับมือเย่เฉินด้วยความตื่นเต้น และกล่าวว่า “เฉินเอ๋อ คุณออกจากบ้านไปนานแล้ว ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว สวรรค์คุ้มครองตระกูลเย่จริง ๆ ตอนนี้ปู่ยังสามารถมีชีวิตอยู่เพื่อเห็นคุณกลับมาสู่ตระกูลเย่ ถึงตายก็ไม่เสียดายแล้ว!”

เย่เฉินรู้ว่าคำพูดของคุณท่านนั้นไม่น่าเชื่อถือ

เพียงแต่เย่เฉินก็ไม่ได้ทำให้เขาเสียหน้า และกล่าวตามมารยาทว่า “คุณปู่ หลายปีที่ผ่านมานั้น ผมทำให้คุณปู่ต้องเป็นห่วง”

เย่โจงฉวนถอนหายใจ “ไม่เป็นไร กลับมาก็ดี กลับมาก็ดีแล้ว!”

หลังจากนั้น เขารีบจูงมือเย่เฉินหันหน้าไปทางคนตระกูลเย่ที่อยู่ข้างหลัง และกล่าวอย่างมีไมตรีจิตว่า “มาเถอะ เฉินเอ๋อ คุณจากบ้านไปนานมากแล้ว และคุณอาจจำคนมากมายไม่ได้ ปู่จะแนะนำให้คุณได้รู้จัก”

ขณะนี้ เย่เฉินพบว่าเฮเลน่าที่มีดวงตาสีฟ้าอยู่ท่ามกลางฝูงชน จ้องมาที่ตนเองโดยไม่กะพริบตา

เย่เฉินและเธอสบตากันชั่วขณะ เมื่อเห็นดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและอ้อนวอน เย่เฉินแกล้งทำเป็นไม่เห็น แล้วหันไปมองเย่ฉางโคงซึ่งเป็นลุงใหญ่ ของตนเองทันที

เพราะคนแรกที่คุณท่านกำลังจะแนะนำให้เย่เฉินรู้จักคือลูกชายคนโตของเขา เย่ฉางโคงซึ่งเป็นลุงใหญ่ของเย่เฉิน