บทที่ 3206 ผมจะนั่งตรงนี้แหละ

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฉิน เย่ฉางโคงรู้สึกหดหู่มาก

เขาเข้าใจความหมายของเย่เฉิน ต่อจากนี้ไปไม่ว่าเขาจะอยู่ในตระกูลเย่หรือไม่? และไม่ว่าเขาจะอยู่ที่เย่นจิงหรือไม่ก็ตาม เย่เฉินได้กลับมาตระกูลเย่อย่างเป็นทางการแล้ว

เย่ฉางโคงแอบด่าแช่งอยู่ในใจ “เจ้าหมอนี้ทำแบบนี้มันน่าขยะแขยงจริง ๆ.....”

เพียงแต่ ต่อหน้าคุณท่านแล้ว เขาไม่กล้าพูดอะไร

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ดี ๆ ๆ กลับมาก็ดีแล้ว!”

คุณท่านหันไปแนะนำเย่ฉางหยุนซึ่งเป็นอาสาม เย่ฉางจุ้นซึ่งเป็นอาสี่ เย่ฉางหมิ่นซึ่งเป็นป้า และเย่ฉางซิ่วซึ่งเป็นอาคนเล็ก ให้กับเย่เฉิน

ตอนที่แนะนำเย่ฉางหมิ่น เย่ฉางหมิ่นแสดงมิตรไมตรีและกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “เฉินเอ๋อ ป้ารอคุณมาหลายปีแล้ว ในที่สุดคุณก็กลับมา! วิญญาณพ่อแม่ของคุณที่อยู่บนสวรรค์ จะต้องปลื้มปีติอย่างแน่นอน!”

ขณะที่พูด เธอเสแสร้งสะอึกสะอึ้น แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมา

เย่เฉินคุ้นเคยกับความเสแสร้งแบบนี้ของเย่ฉางหมิ่น เพราะอย่างไรเสียเย่ฉางหมิ่นนั้นเป็นลูกสาวสูงศักดิ์ของตระกูลเย่ ถ้าใช้คำที่นิยมใช้ในปัจจุบันต้องเรียกว่าเธอคือองค์ใหญ่อย่างแน่นอน

องค์หญิงใหญ่เป็นคนที่หยิ่งยโสมาตลอด ไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้ใคร ดังนั้นตอนนี้ทักษะการแสดงของเธอไม่เนียน ก็เป็นเรื่องที่สามารถเข้าใจได้

เพราะปกติองค์หญิงใหญ่ไม่มีอารมณ์จะศึกษาและพัฒนาทักษะการแสดง เย่เฉินสามารถเห็นได้ว่าวันนี้เธอทำดีที่สุดแล้ว แต่น้ำตาของเธอไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเธอจริง ๆ

ดังนั้น เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและกล่าวอย่างสุภาพว่า “ขอบคุณครับ คุณป้า”

กลับกัน อาเล็กเย่ฉางซิ่วซึ่งเงียบมาโดยตลอด ตอนนี้ดวงตาของเธอแดงก่ำ

ตอนที่คุณท่านเย่แนะนำเธอ เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอจับมือเย่เฉินและร้องไห้สะอึกสะอื้น “เฉินเอ๋อ กลับมาคราวนี้ อย่าจากไปอีกนะ..... ”

เมื่อมองป้าที่อายุประมาณสี่สิบปีที่อยู่ข้างหน้า เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะนึกถึงวัยเด็กของตนเอง

อาเล็กเย่ฉางซิ่วแก่กว่าตนเองหนึ่งรอบ ตอนที่ยังเป็นเด็ก ตนเองเป็นเด็กเล็ก ส่วนเธอเป็นเด็กโต