บทที่ 3230 คนที่ไม่รู้อะไร จะไม่มีความกลัว

ตอนนี้นางาฮิโกะ อิโตะที่สูญเสียขาไปทั้งสองข้าง ได้ประกาศเกษียณอายุต่อภายนอกแล้ว และได้มอบอำนาจที่แท้จริงของตระกูลอิโตะให้กับอิโตะ นานาโกะลูกสาวของตนเอง

เพียงแต่ เขาไม่ได้ทิ้งงานทุกอย่างทันที

แต่เปลี่ยนจากอดีตผู้นำตระกูลอิโตะ กลายเป็นที่ปรึกษาอยู่เบื้องหลัง อิโตะ นานาโกะ โดยให้ความช่วยเหลือลูกสาวในการตัดสินและช่วยเหลือทางทรัพยากร

แต่อิโตะ นานาโกะเป็นคนที่ทำงานเก่งมาก ดังนั้นส่วนใหญ่แล้วที่ปรึกษาอย่างเขามักจะว่างและอยู่ที่บ้าน

ขณะนี้ เขาอยู่ในลานบ้านของตนเองที่โตเกียว จัดกระถางกับทานากะ โคอิจิคนรับใช้ผู้ซื่อสัตย์

ทันใดนั้นคนรับใช้ก็วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าที่ลนลานและกล่าวโพล่งออกมา “คุณท่าน อยู่ ๆ คุณหนูใหญ่ก็เรียกตระกูลนินจาหลักทั้งสี่ตระกูล และให้นินจาทั้งหมดจากสี่ตระกูลไปรวมกันที่สนามบินนาริตะในคืนนี้เพื่อบินไปที่หัวเซี่ย!”

“อะไรนะ?!” นางาฮิโกะ อิโตะรู้สึกตกตะลึง และถามด้วยความประหลาดใจ “ทำไมจู่ ๆ นานาโกะถึงได้เรียกนินจามากมายไปที่หัวเซี่ย?”

“ผมก็ไม่รู้เช่นกัน...” คนรับใช้กล่าวด้วยความตื่นตระหนก “มีนินจาจากสี่ตระกูลอย่างน้อยหนึ่งร้อยคน ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณหนูใหญ่ถึงรวบรวมคนมากมายเช่นนี้ ดังนั้นจึงรีบมารายงานให้คุณทราบ.......”

ทานากะ โคอิจิซึ่งอยู่ด้านข้างก็ตกตะลึงและกล่าวว่า “ท่านประธาน คุณอยากโทรไปถามคุณหนูใหญ่ไหม? เธอเรียกนินจาจำนวนมากขนาดนี้อย่างกะทันหัน มันเป็นเรื่องผิดปกติ......”

นางาฮิโกะ อิโตะกล่าวว่า “ทานากะ ผมไม่ใช่ประธานแล้ว ต่อไปเปลี่ยนสรรพนามเถอะ”

หลังจากกล่าวจบ เขากล่าวอีกว่า “ตอนนี้ประธานคนปัจจุบันคือนานาโกะ กิจการของตระกูลอิโตะและทรัพยากรภายนอกทั้งหมด เธอควรจะเป็นคนที่มีอำนาจตัดสินใจแต่เพียงผู้เดียว ตามทฤษฎีแล้ว ถ้าเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับผมด้วยตนเอง ผมไม่ควรถาม”

ทานากะ โคอิจิพยักหน้าและกล่าวว่า “คุณพูดถูก แต่......แต่เรื่องนี้ผิดปกติเกินไป หากไม่มีเหตุการณ์สำคัญ คุณหนูใหญ่จะไม่ใช้นินจาแน่นอน แต่ตอนนี้เธอยังเรียกนินจาทั้งหมดจากสี่ตระกูลในคราวเดียวอีกด้วย หากควบคุมไม่ดี จะกลายเป็นเรื่องใหญ่......”