บทที่ 3231

“อะไรนะ!” นางาฮิโกะ อิโตะอุทาน “คุณเย่กำลังมีปัญหา? คนที่มีความสามารถที่มหัศจรรย์อย่างคุณเย่ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

อิโตะ นานาโกะไม่สามารถควบคุมน้ำตาของตนเองได้แล้ว และกล่าวด้วยเสียงสะอึกสะอื้น “คราวนี้......สำนักว่านหลงองค์กรรับจ้างชั้นนำของโลกได้บุกไปหาเย่เฉินซังแล้ว.....”

“สำนักว่านหลง!?” นางาฮิโกะ อิโตะเพียงรู้สึกมึนศีรษะ และกล่าวโพล่งออกมาว่า “คุณเย่ล่วงเกินสำนักว่านหลงได้อย่างไร?.....”

อิโตะ นานาโกะส่ายศีรษะและกล่าวว่า “ฉันไม่รู้รายละเอียดเจาะจง วันนี้ฉันเพิ่งยืนยันสถานะของเย่เฉินซัง ความจริงแล้วเขาเป็นทายาทของตระกูลเย่แห่งเย่นจิงดังนั้นเขาจึงไปงานไหว้บรรพบุรุษของตระกูลเย่ที่เย่นจิง ว่ากันว่าตระกูลเย่และประมุขของสำนักว่านหลงมีความแค้นต่อกัน และวันนี้อีกฝ่ายได้บุกไปที่ตระกูลเย่ แล้วทิ้งโลงศพไว้หนึ่งร้อยกว่าโลง และยังบอกว่าจะฆ่าล้างตระกูลเย่....…”

นางาฮิโกะ อิโตะอุทานด้วยความประหลาดใจ “ที่แท้คุณเย่เป็นทายาทของตระกูลเย่!”

หลังจากนั้น นางาฮิโกะ อิโตะถามเธออีกครั้งว่า “การที่คุณเรียกนินจาจากสี่ตระกูลใหญ่ทั้งหมดให้ไปที่เย่นจิง เพื่อไปช่วยคุณเย่ใช่ไหม?”

“ถูกต้อง!” อิโตะ นานาโกะพยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวและกล่าวว่า “เย่เฉินซังมีบุญคุณต่อฉัน แต่ตอนนี้เขามีปัญหา ฉันจะนิ่งดูดายไม่ได้!”

นางาฮิโกะ อิโตะกล่าวด้วยท่าทางที่ซับซ้อน “เพียงแต่.....นินจาจากสี่ตระกูล ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสำนักว่านหลง.......”

นางาฮิโกะ อิโตะกล่าวอีกว่า “ผมรู้สถานการณ์ของสำนักว่านหลง มีทหารรับจ้างชั้นยอดหลายหมื่นคน และมียอดฝีมือระดับสูงกว่าร้อยคน ความแข็งแกร่งแบบนี้ นอกจากสามตระกูลอันดับแรกของโลกแล้ว ไม่มีตระกูลธุรกิจใดที่กล้าล่วงเกินพวกเขา ซึ่ฃรวมทั้งพวกเราด้วย”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ นางาฮิโกะ อิโตะหยุดสักครู่และกล่าวต่อ “เมื่อหลายปีก่อน ทีมยามากุจิในตะวันออกกลางเกิดความขัดแย้งกับสำนักว่านหลงจากธุรกิจผิดกฎหมายบางอย่าง คนของสำนักว่านหลงยี่สิบกว่าคนได้ฆ่าทีมยามากุจิไปร้อยกว่าคน และไม่มีใครสามารถรอดชีวิต นับแต่นั้นมา เมื่อทีมยามากุจิที่อยู่ในประเทศได้ยินคำว่าสำนักว่านหลงพวกเขาจะเลี่ยงทันที......”

อิโตะ นานาโกะกล่าวโพล่งออกมา “โอโต้ซัง ฉันไม่สามารถสนใจเรื่องพวกนี้ได้หมด ยังไงก็ตาม ฉันจะพยายามช่วยเย่เฉินซังจนสุดความสามารถ แม้ว่าฉันจะตายอยู่ในหัวเซี่ย ฉันก็จะไม่ลังเล!”

นางาฮิโกะ อิโตะมองท่าทางที่แน่วแน่ของอิโตะ นานาโกะ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจและโบกมือว่า “ไปเถอะ! ในเมื่อคุณตัดสินใจแล้ว ถึงผมจะพูดไปก็ไร้ประโยชน์ แต่มีสองเรื่องที่อยากจะกำชับคุณ.....”