บทที่ 3345

ทุกคนต่างก็โหวกเหวกขึ้นมา

“หมอบไปอย่างนี้เลย?”

“ทิ้งมาสองร้อยล้านแล้ว ปรากฏว่าบอกหมอบก็หมอบเนี่ยนะ ไอ้นี่มันเล่นเป็นรึเปล่าเนี่ย?”

“รู้แต่แรกว่าเขาโง่ขนาดนี้ เมื่อกี้ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องกินเขาสักตา! อย่าได้ให้วิลเลียมชนะคนเดียวไปจนหมด!”

ในเวลานี้วิลเลียมแทบจะยิ้มหน้าบาน แต่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้จริงๆ จึงทำได้เพียงตั้งสติสักพักแล้วเอ่ยปากพูดว่า “คุณเย่ครับ ตอนนี้คุณไม่มีชิปที่จะเล่นในรอบต่อไปแล้ว คุณว่าเรามาเคลียร์เงินกันก่อนดีมั้ยครับ?”

เย่เฉินขมวดคิ้ว เอ่ยปากพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจว่า “นี่แม่งดวงซวยจริงๆเลย! ทำไมวันนี้ถึงดวงซวยขนาดนี้นะ….”

พูดจบ เขาก็มองวิลเลียม ถามว่า “ฉันต้องเสียเงินไถ่ชิปคืนกลับมาแล้วใช่มั้ย?”

“ใช่ครับๆๆ!” วิลเลียมยิ้มจนหน้าบานสะพรั่ง หรี่ตาพูดว่า “คุณเย่ครับ ผมเอาเลขบัญชีธนาคารสวิสให้คุณ?”

“ได้” เย่เฉินพยักหน้า พูดว่า “นายให้เลขบัญชีฉันมาก่อน เดี๋ยวฉันสั่งให้ทางบัญชีโอนเงิน”

พูดจบ เย่เฉินก็พูดต่อว่า “ใช่สิ โอนเงินระหว่างธนาคาร แล้วยังโอนเงินยูโรด้วย คงจะต้องยุ่งยากแน่นอน เงินคงไม่เข้าทันที คงไม่สามารถให้ทุกคนรอให้เงินของฉันเข้าบัญชีได้หรอก เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันเอาคองคอร์ดของฉันวางจำนองไว้ที่นายก่อน เขียนสัญญาจำนองให้นายหนึ่งใบ เซ็นชื่อให้เรียบร้อย ราคาส่วนลดสามร้อยล้านยูโร นายให้ชิปฉันสามสิบล้าน พอให้ฉันเล่นอีกสักตาก็พอแล้ว นายว่ายังไง?”

ในใจวิลเลียมดีใจจนแทบบ้าแล้ว แต่สีหน้ากลับเสแสร้งแกล้งทำเป็นลำบากใจเป็นอย่างมาก พูดว่า “คุณเย่ครับ เครื่องบินคองคอร์ดลำนั้นของคุณนั้นหาได้ยากก็จริง แต่ว่าเครื่องบินคองคอร์ดนี้ก็เป็นเครื่องบินเก่าแล้ว ราคาส่วนลดสามร้อยล้านมันจะเยอะไปหน่อยรึเปล่าครับ?”