บทที่ 3391 พ่อค้าหน้าเลือด

คำพูดที่รุนแรงอย่างกะทันหันของว่านพั่วจวิน ทำให้เย่เทียนเสี่ยวกลัวจนสั่นเทาไปทั้งตัว

เขาคาดไม่ถึงว่า ว่านพั่วจวินจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ ประโยคเดียวพูดไม่ดี ก็ทำให้ครอบครัวของตัวเองไม่มีทายาทอย่างสมบูรณ์

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่ได้สงสัยท่าทีของว่านพั่วจวินแม้แต่น้อย เนื่องจากว่าคนคนนี้เป็นประมุขของสำนักว่านหลง ต่อหน้าผู้คนมากมายและคนของตระกูลเย่ เขาคงจะไม่ใช่พูดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ข้อมูลประจำตัวทั้งหมดของตัวเอง ข้อมูลสมาชิกของตระกูล ก็บันทึกไว้ในรายละเอียดลำดับวงศ์ตระกูลเย่ หนีก็หนีไม่พ้น

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็พูดขึ้นด้วยความสยองขวัญมากในทันทีว่า: “ประมุขว่าน ผมยินดีร่วมให้ความร่วมมือ! สละมอบทรัพย์สินในบ้านออกไปครึ่งหนึ่ง! ขอร้องคุณได้โปรดออมมือด้วย.......”

ว่านพั่วจวินทำเสียงหึ และถามไถ่ว่า: “ทำไม? ตอนนี้รู้ว่ากลัวแล้วเหรอ? เมื่อกี้นี้แกยังบอกว่า สินทรัพย์ในบ้านของแก ก็เป็นเงินที่แกหามาอย่างยากลำบากไม่ใช่เหรอ? ฉันยังคิดว่าแกมีความกล้าหาญมากจริงๆ ต้องการปกป้องทรัพย์สินในบ้านด้วยความตาย!”

เย่เทียนเสี่ยวพูดอย่างสะอึกสะอื้น: “เมื่อกี้นี้สมองของผมเลอะเลือน ประมุขว่านได้โปรดอย่าได้เอาไปใส่ใจ อันที่จริงเงินเป็นของนอกกาย ต่อให้ผมเลอะเลือนแค่ไหน หลักการนี้ก็เข้าใจ…….”

ว่านพั่วจวินพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: “ในเมื่อแกเข้าใจแล้ว งั้นฉันก็จะให้โอกาสแกอีกครั้ง ถ้าแกให้ความร่วมมือดีๆ สำนักว่านหลงก็จะสืบสาวอีก ตั้งแต่นี้ต่างคนต่างอยู่ไม่ต้องมายุ่งกัน แต่ถ้าแกกล้าเล่นไม่ซื่อกับฉัน ระวังฉันโกรธได้ทุกเมื่อ!”

เย่เทียนเสี่ยวทั้งคนก็จริงจังขึ้นในทันที แล้วรีบพูดขึ้นว่า: “ประมุขว่านวางใจได้ครับ……ต่อให้จะให้ความกล้ากับผมหนึ่งหมื่น ผมก็ไม่กล้าเล่นไม่ซื่อกับคุณเด็ดขาด……”

ว่านพั่วจวินไม่ได้สนใจเขา แต่เอ่ยปากพูดกับทุกคนว่า: “ถ้าหากพวกแกอยากปลอดภัยแคล้วคลาด ก็โอนทรัพย์สินในบ้านครึ่งหนึ่งไปยังบัญชีต่างประเทศของสำนักว่านหลง ตราบใดที่พวกแกใช้เงินสะเดาะเคราะห์ ฉันว่านพั่วจวินก็ปฏิบัติตามคำมั่นสัญญา ไม่สืบสาวอีกต่อไป”