บทที่ 3527

เนื่องจากอาการของจิมมี่เข้าสู่ขั้นรุนแรง ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถอยู่ห่างจากการเฝ้าดูตลอด24ชั่วโมงของทางโรงพยาบาลได้ ถึงจะไปรักษาที่ยุโรป ก็ต้องไปที่สนามบินและนั่งเครื่องบินส่วนตัวของโรงพยาบาลไปเท่านั้น

ดังนั้น สำหรับเจนนี่แล้ว เธอจึงหวังว่าลูกชายจะได้ย้ายกลับบ้านไวๆ

อีกอย่างในมุมมองของเธอ ขอแค่หลังจากนี้ลูกชายได้ทานยาเกิดใหม่เก้าเสวียน และหลุดพ้นจากโรงพยาบาล กลับไปรักษาตัวอยู่ที่บ้านก็พอแล้ว

ถึงอย่างไร ในสายตาของเธอตอนนี้ ความน่าเชื่อถือของยาเกิดใหม่เก้าเสวียนก็เหนือกว่าโรงพยาบาลไปมากโข

ในคืนนี้ ที่มาโยคลินิกต่างพากันไม่ได้นอนทั้งคืน

ปาฏิหาริย์เกี่ยวกับจิมมี่และยาเกิดใหม่เก้าเสวียน ถูกกระจายข่าวจากที่นี่ออกไปสู่วงการแพทย์ของอเมริกาอย่างรวดเร็ว

ในตอนที่ฟ้าสว่าง โรงพยาบาลชั้นนำ สถาบันวิจัย โรงงานผลิตยาในอเมริกาต่างก็ได้ยินข่าวสะเทือนวงการนี้โดยทั่วถึง

เพียงแต่ว่า ที่พวกเขาได้ยินตอนนี้เป็นแค่การบอกเล่าปากต่อปาก ยังไม่ได้เห็นข้อมูลที่สมบูรณ์ ดังนั้นทุกคนจึงยังมีท่าทีสงสัย

เพราะถึงอย่างไร เท่าที่เห็นผู้คนที่ต่อสู้กับโรคมะเร็งมาหลายปี ยังไม่เคยมีใครกอบกู้ชีวิตผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายเอาไว้ได้ เมื่อใดที่ยังไม่ถึงระยะสุดท้ายก็ยังรักษาหาย นั่นก็หมายความว่าโรคมะเร็งถูกเอาชนะได้อย่างราบคาบ！

เมื่อสมิธได้มาประสบพบเจอทุกอย่างในคืนนี้ด้วยตัวเอง มุมมองที่เคยมีก่อนหน้านี้พลันเปลี่ยนไปทุกอย่าง ในเวลานี้เขาแทบอยากจะไปหาเว่ยเลี่ยงและคำนับให้เขาสองครั้ง พร้อมบิดหูตัวเองไปด้วย จากนั้นก็ขอร้องให้เขามอบยาเกิดใหม่เก้าเสวียนให้อีกเยอะๆ

เขามองเวลา จึงพบว่าเป็นเวลาหกโมงเช้าแล้ว เลยพึมพำว่า “ผมว่าคุณเว่ยคงจะตื่นแล้ว ผมต้องไปโทรหาเขาเดี๋ยวนี้！”

พูดจบ เขาก็รีบล้วงโทรศัพท์ออกมา แล้วกดโทรหาเว่ยเลี่ยง

และก็เหมือนเมื่อคืน โทรศัพท์ของเว่ยยังคงปิดเครื่อง

เขาวางโทรศัพท์ เอ่ยพูดอย่างอึดอัดว่า “คุณเว่ยยังปิดเครื่องเหมือนเดิม ผมว่าเขาน่าจะโกรธผมเรื่องเมื่อวาน”

เจนนี่พูดอย่างหงุดหงิด “เป็นใครก็ต้องโกรธทั้งนั้น เขาอุตส่าห์ส่งยาดีขนาดนี้มาให้คุณตั้งไกลหลายหมื่นกิโล คุณดันไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีพูดจาถากถางเขาอยู่ได้ ถ้าเป็นฉันนะ ฉันคงบล็อกเบอร์คุณไปแล้วด้วยซ้ำ！”