บทที่ 3526 แค่ไปคุกเข่าต่อหน้ามันจะทำไมนัก

ไม่นาน จิมมี่ก็ถูกหมอและพยาบาลเข็นไปยังศูนย์เวชศาสตร์นิวเคลียร์

หลังจากฉีดสารทึบรังสีเข้าไปในร่างกาย เขาก็ถูกส่งตัวเข้าไปในห้องCT เพื่อทำการสแกนให้ครบถ้วน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผลการสแกนก็ออก หมอหลายๆคนมามุงอยู่ตรงหน้าจอคอม เพื่อตรวจดูภาพCTใหม่ล่าสุดของจิมมี่

หมอเจ้าของไข้เปิดข้อมูลรูปภาพไม่กี่เดือนก่อนขึ้นมาเปรียบเทียบ จากนั้นก็อุทานว่า “ไม่น่าเชื่อ！จุดเพาะเชื้อโรคในร่างกายของจิมมี่ หดเล็กลงจริงๆด้วย！”

เนื่องจากอาการป่วยโรคมะเร็งของจิมมี่อยู่ในระยะสุดท้ายแล้ว ดังนั้นเชื้อจึงเริ่มลุกลามและถ่ายโอนไปยังส่วนต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นน้ำเหลือง กระดูก ตับและปอด ล้วนแล้วแต่มีจุดเพาะเนื้องอกทั้งนั้น ซึ่งกินพื้นที่ไปไม่ใช่น้อยๆ

ก้อนที่ใหญ่ที่สุด ถึงขั้นมีขนาดเทียบเท่ากำปั้นของเด็กทารกเลยทีเดียว

อีกอย่าง เนื่องจากมีการใช้วิธีรักษามาหมดแล้ว เซลล์มะเร็งของจิมมี่ยิ่งขยายเร็วขึ้นเรื่อยๆ เนื้องอกเองก็ค่อยๆโตขึ้นไม่หยุด

ถ้าพูดตามสภาพการณ์ปกติ ผ่านไปซักครึ่งเดือน เนื้องอกก็จะมีขนาดโตขึ้น

ทว่าตอนนี้ จุดเพาะเชื้อโรคไม่ใช่แค่หยุดโตขึ้นแต่กลับเล็กลงเสียอย่างนั้น！

โดยเฉพาะเนื้องอกก้อนใหญ่ในกะโหลกที่กดทับเส้นประสาทตาและเส้นประสาทหู ตอนนี้หดเล็กลงไปตั้งมิลลิเมตร！

อย่ามองข้ามเเพียงเพราะมีขนาดแค่หนึ่งมิลลิเมตรเชียว เพราะว่าสิ่งที่กดทับเส้นประสาทเอาไว้ก็คือไอ้เจ้าหนึ่งมิลลิเมตรนี่แหละ

สิ่งนี้ทำเอาเหล่าหมอๆเต้นเร้า!

ผู้เชี่ยวชาญทางยาอย่างแมททิวอุทานอย่างตกใจว่า “เราวิจัยเรื่องยาต้านมะเร็งอยู่พอดีเลย และเจ้านี่แหละคือยาต้านที่ดีที่สุด！”

หมอเจ้าของไข้อดที่จะคร่ำครวญออกมาไม่ได้ “ใช่แล้ว! ยานี่มีประสิทธิภาพการรักษาโรคมะเร็งที่ดีเลยทีเดียว ถ้าหากมันสามารถครอบคลุมทั่วทั้งโลกได้ล่ะก็ แผนกรักษาโรคมะเร็งของเราจะได้ไม่ต้องทำงานหนักแล้ว”

สมิธล่ะยอมจริงๆ!

เขาไม่เข้าใจ ทำไมการแพทย์แบบดั้งเดิมของหัวเซี่ยถึงได้มีประสิทธิภาพแข็งแกร่งขนาดนี้

ในตอนนี้เอง แม่ของจิมมี่ก็รีบหยิบยาอีกเม็ดออกมา เอ่ยพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ถึงเวลาทานเม็ดที่สามแล้ว！”