บทที่ 3570 ฉันเป็นตัวแทนของสำนักว่านหลง มาทักทายแก

บัลเดอร์เพื่อที่จะรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองที่อยู่ในใจของลูกน้อง และตำแหน่งอยู่ในอ่าวเอเดน ได้เรียกลูกน้องของตัวเองมาประชุมในทันที และจัดประชุมระดมพล

เดิมที หลังจากที่ทหารต๊อกต๋อยทั้งหมดภายใต้คำสั่งของเขาได้ยินว่าลูกพี่ประกาศสงครามกับสำนักว่านหลง แต่ละคนดูค่อนข้างอยู่ไม่สุข

พวกเขาก็รู้ความสามารถของตัวเอง ถ้าต่อสู้กับสำนักว่านหลงจริงๆ คนอย่างพวกเขา ไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย

อีกฝ่ายหนึ่งเป็นทหารรับจ้างระดับสูงสุดที่มีประสบการณ์ในการต่อสู้มาอย่างยาวนาน ตัวเองกลับเป็นแค่โจรสลัดธรรมดาที่ขนาดทักษะปืนก็ไม่ได้ฝึกฝนให้ดีเพียงแค่ถือAK47เล็งเป้าหมายแล้วกระหน่ำยิงเท่านั้น ถ้าเป็นศัตรูกับสำนักว่านหลงเป็นจริงๆ เกรงว่าจะตายอย่างไรก็ไม่รู้

อย่างไรก็ตาม บัลเดอร์สามารถรักษาตำแหน่งผู้นำขององค์กรโจรสลัดได้อย่างมั่นคง มีความเก่ง เขาพูดอย่างยาวเหยียดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิมแต่ตอนเย็นจนถึงฟ้ามืด กับสมาชิกโจรสลัดเหล่านี้ที่ไม่รู้จักตัวหนังสือสักตัว

เพื่อปลุกเร้าความโกรธภายในส่วนลึกหัวใจของพวกเขา เขาถึงขนาดเริ่มใช้อุปกรณ์ฉายภาพของตัวเอง เปิดวิดีโอท่อนนั้นที่สำนักว่านหลงอัปโหลดวนไปวนมาให้ลูกน้องทั้งหมด และในที่สุดก็สามารถจุดประกายความโกรธของลูกน้องทุกคนได้สำเร็จ

ดังนั้น เขาจึงยุยงในทันที: “ถ้าหากพวกเราไม่ขับไล่สำนักว่านหลงออกจากอ่าวเอเดน งั้นจากนี้ไปพี่น้องของพวกเรา และตัวของพวกเราเอง ก็จะประสบชะตากรรมเดียวกัน ถึงเวลานั้น อ่าวเอเดนของพวกเรา ไม่มีที่อยู่สำหรับพวกเราอีกต่อไป หรือว่าพวกแกยินยอมที่จะละทิ้งธุรกิจโจรสลัดที่ดีขนาดนี้ไป และพายเรือแคนูไปจับปลาในทะเลเหรอ!?”

กลุ่มลูกน้องตะโกนเสียงดังในทันทีว่าไม่ต้องการ

เพราะว่าพวกเขาคุ้นเคยกับอาชีพโจรสลัดที่ได้เงินเร็วแบบนี้แล้วก็ไม่มีความเสี่ยงอะไร ก็ย่อมไม่ยินยอมที่จะหาทางทำมาหากินด้วยวิธีอื่น

เนื่องจากว่าอยู่ในสถานที่อย่างโซมาเลียแบบนี้ ความยากของการหาเงินนั้นยากกว่าการไปปล้นในทะเลเป็นอย่างมาก