บทที่ 3745

หลังจากนั้น เขาถามอย่างรวดเร็วว่า “ท่านห้า การที่อาจารย์เย่ต้องการพบผมนั้นมีธุระอะไรครับ? ช่วงที่ผ่านมานี้ผมทำธุรกิจด้วยความซื่อสัตย์ และผมไม่ไปหลอกลวงคนแล้ว.......”

หงห้าเร่งเร้า “ที่อาจารย์เย่ต้องการพบคุณนั้นมีเรื่องดี เมื่อคุณพบเขาแล้วก็จะเข้าใจเอง!”

จางเอ้อเหมาถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไม่ประหม่าอีกต่อไป แม้แต่การเดินก็เบากว่ามาก

เขาเดินตามหงห้าไปที่ห้องทำงานของเฉินจื๋อข่าย ทันทีที่เดินเข้าข้างใน เขาเห็นเย่เฉินนั่งอยู่บนโซฟา ดังนั้นเขาจึงกล่าวประจบประแจงทันทีว่า “อาจารย์เย่ ไม่ได้พบอาจารย์เย่มานานแล้ว ตอนนี้คุณสบายดีไหม?”

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “จางเอ้อเหมา ผมได้ยินจากพ่อตาของผม เขาบอกว่าพยายามตามหาคุณหลายครั้งแล้วแต่ไม่พบคุณ ผมคิดว่าคุณไม่ได้อยู่ที่เมืองจินหลิงแล้ว”

จางเอ้อเหมากล่าวด้วยความอึดอัดและกลัวเล็กน้อย “อาจารย์เย่ ไม่ใช่ว่าผมเจตนาหลบเลี่ยงพ่อตาของคุณ แต่พ่อตาของคุณไม่เหมาะการค้าขายวัตถุโบราณจริง ๆ ตั้งแต่ตอนนั้นที่ผมใช้เงินห้าแสนหยวนเพื่อซื้อภาพวาดของเขา หลังจากนั้นเขาก็ขาดสติทันที ไม่ใช่แค่มีความมั่นใจมาก แต่ยังซื้อไปทุกทั่ว บอกตามตรง ถ้าใครวาดรูปตุ๊กตานำโชคในกีฬาโอลิมปิก แล้วหลอกเขาว่ามันเป็นผลงานจริงของถังหูโป๋ ผมคิดว่าเขาจะซื้อมันทันทีโดยไม่มีความลังเลและสงสัย......”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ จางเอ้อเหมารีบกล่าวอีกว่า “นั่นเป็นเหตุผลที่ผมเจตนาหลบเลี่ยงเขา แค่หวังว่าเขาจะถอนตัวออกไปจากสายอาชีพนี้โดยเร็วที่สุด.......”

หลังจากนั้น จางเอ้อเหมากล่าวด้วยความชื่นชมว่า “ผมได้ยินมาว่าตอนนี้พ่อตาของคุณเป็นรองประธานาธิบดีของสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด ผมคิดว่ามันดีกว่าวิ่งไปที่ตลาดของโบราณทุกวันมาก?”

เย่เฉินหัวเราะ พยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวว่า “ไม่เลวนี่จางเอ้อเหมา ความสามารถในการพูดของคุณไม่ได้ลดน้อยลงไปเลยสักนิด”

จางเอ้อเหมาปาดเหงื่อและกล่าวด้วยความนอบน้อมว่า “อาจารย์เย่ คุณชมเกินไปแล้ว เมื่อเทียบคุณแล้ว ผมเป็นแค่ตัวตลกที่หาเลี้ยงชีพด้วยการหลอกลวงนักท่องเที่ยว ไม่สามารถถือเป็นอะไรได้เลยครับ.....”

เย่เฉินโบกมือ “เอาล่ะ คุณอย่าดูถูกตนเองมากเกินไป อาชีพใดก็ตาม หากทุ่มเทก็สามารถเป็นที่หนึ่งในสายอาชีพนั้นได้”