บทที่ 38 มันจบแล้ว

บทที่ 38 มันจบแล้ว

หวังเถิงเฟยในเวลานี้เสียสติสัมปชัญญะไปหมดแล้ว

เขาไม่อยากอยู่ต่อหน้าเพื่อนร่วมคลาสแล้วถูกไอ้ขยะเย่เฉินนั่นบดขยี้

จากนั้นเขาก็มุ่งมั่น เอาชุดประทัดจากมือของหวังเต้าคุน แล้วโยนมันเข้าไปในรถของตัวเอง

หลังจากนั้น เขาหยิบไฟแช็กขึ้นมา จับฟิวส์ของประทัด แล้วพูดเสียงเย็นชาว่า “พวกนายดูฉันให้ดี! ฉันไม่ใช่คนที่แพ้ไม่เป็น! ไม่ต้องขอความเห็นใจจากเย่เฉิน!”

พูดอย่างนั้นแล้วเขาก็จุดไฟทันที!

ประทัดระเบิดในฉับพลัน ระเบิดกระจุยกระจายในรถ!

ตอนแรกยังสามารถเห็นแสงไฟในรถ แต่ในไม่ช้า ในรถก็เต็มไปด้วยควันสีขาว เสียงประทัดระเบิดดังต่อเนื่อง ทำให้ในหัวใจของหวังเถิงเฟยกระอักเลือด แต่ทำให้นักเรียนที่มองดูสนุกสนานตื่นเต้นกันมาก

นักเรียนหลายคนเอาโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่ออัดคลิปวิดีโอไว้อยู่นานแล้ว เตรียมรอจะโพสต์ทุกขั้นตอนลงชติ๊กต๊อกในไม่ช้า เพื่อให้ชาวเน็ตได้เห็นการแสดงที่หาดูได้ยากนี้

ประทัดสามหมื่นนัดยังคงระเบิดอยู่อย่างต่อเนื่อง ระเบิดเบาะที่นั่ง BMW540 อย่างรวดเร็ว ที่นั่งภายในเต็มไปด้วยฟองน้ำจำนวนมาก ทุกอย่างล้วนเป็นวัตถุไวไฟ ด้วยการเผาไหม้ของประทัดดินปืน เปลวไฟก็สว่างวาบขึ้นทันที

ทุกคนไม่คาดคิดว่าประทัดจะทำให้รถติดไฟได้ และควันสีขาวคละคลุ้งเต็มไปหมด ไม่มีวี่แววว่าจะเกิดไฟไหม้เลย

แต่ว่าจนเมื่อประทัดเกือบจะระเบิด เมื่อควันเริ่มกระจาย เปลวไฟภายในก็ปะทุขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทันใดนั้นรถทั้งคันก็จมในทะเลเพลิง!

เพื่อนร่วมคลาสในเหตุการณ์ต่างส่งเสียงร้องตกใจ หวังเถิงเฟยโพล่งออกมาด้วยความหวาดกลัว “แม่งเอ๊ยดับไฟสิ ดับไฟเร็ว!”

เขาคิดว่าอย่างมากประทัดก็ระเบิดแค่เบาะที่นั่ง ภายในถูกระเบิด ตนเสียค่าใช้จ่ายไม่กี่หมื่นมันก็ไม่มาก ถึงขั้นหลายแสนเอาไปฟื้นฟูรถก็สามารถกลับคืนสู่สภาพเดิมได้

แต่ไม่คิดเลยสักนิดว่าประทัดจะทำให้ไฟไหม้รถ!

เขาตะโกนให้ดับไฟ แต่ไม่มีใครมีวิธีช่วยเขาดับไฟในรถได้ เขารีบโทรหา 119 เอง จากนั้นก็มองรถคันโปรดไฟลุกโชนโหมกระหน่ำขึ้นเรื่อยๆ อย่างสิ้นหวัง จนในที่สุดก็จมลงไปในทะเลเพลิง

เมื่อรถดับเพลิงมาถึง BMW540 ก็ไหม้จนเหลือแต่โครงแล้ว

จากโครง ถึงขั้นมองไม่ออกด้วยซ้ำว่ามันเคยเป็น BMW

หวังเถิงเฟยล้มลงกับพื้น มอง BMW ที่รักของเขากลายเป็นขี้เถ้าด้วยความสิ้นหวัง หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเหลือคณานับ

ถ้ารู้ก่อนว่าจะเป็นแบบนี้ ให้ตายยังไงก็จะไม่เริ่มไปท้าทายเย่เฉินและขอแข่งกับเขา

มันไม่เพียงแต่จะเสียหน้า แต่ยังเสียรถด้วย...

บนใบหน้าหวังเต้าคุนไม่มีการแสดงออก แต่ในใจรู้สึกขำมาก ยกนิ้วโป้งให้เย่เฉินเงียบๆ

จากนั้นเขาก็พูดกับหวังเถิงเฟยว่า “เถิงเฟย คุณก็อย่าเศร้าไปเลย ใกล้ถึงเวลาแล้ว ทำไมเราไม่ไปทานอาหารกันก่อนล่ะ”

ตอนแรกหวังเถิงเฟยคิดหาเหตุผลที่จะจากไป แต่ลองคิดดูดีๆ แบบนี้มันง่ายเกินไปสำหรับไอ้สารเลวเย่เฉิน!

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เพราะเย่เฉินรถของตนถึงได้เป็นขยะ ดังนั้นสนามนี้ ตนต้องเอาคืนถึงจะพอ!

ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นยืน และแสร้งพูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันมีอะไรที่ต้องเศร้า ยินดีเล่นพนันก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ่เท่านั้น”

เพื่อนร่วมคลาสหลายคนก็ทยอยเข้ามาคล้อยตาม “พี่เฟยรวยขนาดนี้ BMW จะสำคัญอะไรล่ะใช่ไหม”

“ใช่ อย่างที่พี่เฟยพูดมา มันก็แค่รถขนส่งทั่วไป”

ทุกคนรู้ว่าหวังเถิงเฟยต้องการหน้า จากนั้นจึงไม่พูดถึงเรื่องพวกนี้อีก ตามหวังเต้าคุนไปเตรียมความพร้อมสำหรับพิธีเปิด

......