บทที่ 3921 โชคดีมากแค่ไหนเชียว

เย่เฉินมองเธอ ถามอย่างจริงจังว่า “เขาเป็นตัวหลักที่ทำให้พ่อแม่และน้องชายสองคนของเธอต้องตาย เธออยากจะจัดการกับเขายังไง?”

คลอเดียส่ายหัว พูดเสียงเบาว่า “ฉันเองก็ไม่รู้ค่ะ….เมื่อก่อนทุกครั้งที่คิดถึงตอนที่พ่อแม่กับน้องชายโดนวางยาพิษตาย แล้วยังถูกไฟเผาจนมอดไหม้ ฉันมักจะอยากฆ่าเขาด้วยมือตัวเอง แต่ว่า หลังจากที่สงบสติลงแล้ว ก็รู้สึกว่าถ้าหากพ่อแม่ของฉันยังมองอยู่บนฟ้า คงจะไม่อยากให้ฉันแก้เแค้นให้พวกท่านด้วยวิธีอย่างนี้….”

พูดแล้ว คลอเดียก็นิ่งไป แล้วพูดอีกว่า “ถ้าหากสามารถทำให้เขาและผู้สั่งการเบื้องหลังได้รับการลงโทษทางกฎหมาย อย่างนั้นก็คงจะเป็นการจัดการที่ดีที่สุดและยุติธรรมที่สุดแล้วละค่ะ”

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย ถามว่า “คลอเดีย ตามกฎหมายของแคนาดา ถ้าหากว่ากัวเหล่ยยอมรับความผิด จะได้รับผลการตัดสินอย่างไร?”

คลอเดียพูดว่า “แคนาดาตัดโทษประหารทิ้งแล้ว ดังนั้นถ้าหากเขายอมรับผิด ก็คงจะเป็นติดคุกตลอดชีวิตค่ะ”

แล้วเย่เฉินก็ถามอีกว่า “เธอคิดว่าเหมาะสมมั้ย?”

คลอเดียสีหน้าลังเลนิ่งเงียบไปสักพัก สุดท้ายก็พยักหน้าพูดว่า “ฉันคิดว่าเหมาะสมค่ะ….”

เย่เฉินพูดเสียงนิ่งว่า “ฉันคิดว่าไม่เหมาะสม”

พูดแล้วสีหน้าของเขาก็เย็นชาและพูดต่อว่า “ฉันไม่ได้ไม่เคารพกฎหมายของที่นี่ เพียงแต่เขามีความคิดชั่วร้ายใส่ตัวน้องสาวของฉันเย่เฉินคนนี้แล้ว อย่างนั้นฉันก็จะต้องใช้วิธีการของตัวเอง แล้วให้เขารับผลกระทำที่หนักยิ่งขึ้น!”

วินาทีนี้ คลอเดียเห็นถึงความยิ่งใหญ่และกล้าหาญอย่างไม่ยอมปล่อยให้มีความผิดใดๆเกิดขึ้นจากสีหน้าของเย่เฉิน เธออดที่จะแอบรู้สึกอิจฉาหลี่เสี่ยวเฟินไม่ได้ สามารถมีพี่ชายอย่างเย่เฉินเช่นนี้ เป็นความโชคดีมากขนาดไหนเชียว

…….

ในขณะที่ทานอาหารเช้า หลี่เสี่ยวเฟินออกความคิดเห็นว่า “พี่เย่เฉิน วันนี้ไม่ต้องเปิดร้านสะดวกซื้อเลยดีกว่า พวกเราสามคนพาพี่ไปเที่ยวเล่นที่แวนคูเวอร์กันดีกว่า!”

เย่เฉินยิ้ม “ขอโทษด้วยนะเสี่ยวเฟิน เดี๋ยวฉันยังมีธุระอีก จะต้องออกไปจัดการสักหน่อย”

ป้าหลี่ถามอย่างสงสัยว่า “เย่เฉิน ครั้งนี้ที่นายมาแวนคูเวอร์ ยังมีธุระอย่างอื่นอีกงั้นหรอ?”