บทที่ 40 ถูกตบหน้าอีกครั้ง

บทที่ 40 ถูกตบหน้าอีกครั้ง

เมื่อได้ยินว่าพ่อของหลิวลี่ลี่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณวัตถุ เพื่อนร่วมคลาสทุกคนในเหตุการณ์ก็ส่งสายตาเหยียดหยามและเห็นใจต่อเย่เฉิน

พวกเขารู้สึกว่าเย่เฉินช่างโชคร้ายจริงๆ

อยากสร้างภาพ ปรากฏว่าต้องพบกับผู้เชี่ยวชาญระดับบุคคลสำคัญ นี่ไม่ใช่ว่าตัวเองตบหน้าตัวเองหรอกหรือ

ถ้าอีกเดี๋ยวพ่อของหลิวลี่ลี่หลิวเยว่เซินลงมา เขาไม่ใช่ว่าอายเสียยิ่งกว่าอายหรอกหรือ

เซียวซูหรันเองก็อายเล็กน้อย กระซิบกับเย่เฉินว่า “เย่เฉิน เพื่อนร่วมคลาสหลายคนดูอยู่นะ คุณอย่าปากแข็งเลย ไม่อย่างนั้นจะน่าอายมากเลยนะ!”

ก่อนที่จะมา เย่เฉินได้บอกเรื่องเกี่ยวกับที่ซื้อภาพวาดแล้ว แต่เขาบอกว่ามันราคาไม่เท่าไร ตอนนี้มาบอกว่ามูลค่าหลายหมื่น เซียวซูหรันก็ค่อนข้างไม่มั่นใจขึ้นมาฉับพลัน รู้สึกว่าเย่เฉินอาจจะโกหกเพื่อเอาหน้า

ทว่าเย่เฉินไม่สนใจสักนิด เริ่มพูดว่า “ในเมื่อพวกนายไม่เชื่อ งั้นก็ให้ผู้เชี่ยวชาญมาระบุให้แน่ชัดไปเลย”

พูดอย่างนั้นแล้วเขาก็พูดอีกว่า “จริงสิ ทุกคนอย่าลืมล่ะ เพื่อนร่วมคลาสหวังเถิงเฟยให้ตายก็ไม่สำนึกผิด ยังจะสาบานอีก ครั้งนี้ต้องกินโต๊ะ”

หวังเถิงเฟยคิดถึงเรื่องที่รถถูกเผาเมื่อครู่ จึงด่าอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เย่เฉิน นายแม่งอวดดีให้มันน้อยๆ หน่อย! เรื่องแข่งรถเมื่อครู่ เป็นฉันที่ถูกนายครอบงำ! ฉันเต็มใจยอมรับความพ่ายแพ้! ครั้งนี้กูก็ยินดียอมรับความพ่ายแพ้เหมือนเดิม ถ้าภาพวาดที่นายให้มีมูลค่านับหมื่นจริง กูก็จะยอมกินโต๊ะ! แต่ถ้ามันไร้ราคา นายจะกินไหมล่ะ”

เย่เฉินพยักหน้าและพูดว่า “ได้ ถ้ามันไร้ราคา ฉันกินก็ได้”

ภาพวาดนั้นถึงแม้ไม่ใช่ภาพวาดที่มีชื่อเสียงอะไร แต่ที่จริงแล้วเป็นผลงานของหวงเสิ้นจิตรกรแห่งราชวงศ์ชิง และร้านขายของเก่าแห่งนั้นเป็นเครือข่ายระดับประเทศ มีการรับประกันของแท้ ไม่ใช่ของแท้ชดใช้สิบเท่า เพราะฉะนั้นภาพวาดนี้จึงไม่สามารถเป็นของปลอมได้

เซียวซูหรันอยากห้ามเย่เฉิน แต่ยังไม่ทันตั้งตัวเลย และเย่เฉินก็ตกลงไปแล้ว จึงหมดหนทาง ดังนั้นจึงแอบถอนหายใจคนเดียว

ต่งรั่งหลินก็ค่อนข้างประหลาดใจ ทำไมเย่เฉินถึงได้มั่นใจนัก

ที่จริงแล้วเมื่อดูให้ดีๆ คนคนนี้ยังคงลึกลับ วันนั้นที่เทียนเซียงฝู่ ท่านหงห้าผู้โด่งดังก้มหัวให้เขาอย่างคาดไม่ถึง มันเพราะอะไรกันแน่ เธอยังไม่เข้าใจมาโดยตลอด

แต่ในใจเธอก็มั่นใจ ว่าตัวตนเย่เฉินต้องมีความลับบางอย่างแน่!

หวังเถิงเฟยรู้สึกว่าในที่สุดเขาก็มีโอกาสที่จะแก้แค้นได้แล้ว โพล่งออกมาทันที “ดี ทุกคนเป็นพยาน เราให้หลิวลี่ลี่เชิญพ่อของเธอลงมาสักครั้ง ช่วยเราประเมินให้แน่ชัด!”

หลิวลี่ลี่ต่อสายโทรออกโดยตรงต่อหน้าทุกคน พูดว่า “คุณพ่อคะ คุณลงมาที่นี่ครู่หนึ่งค่ะ เพื่อนร่วมคลาสของเต้าคุนให้ภาพวาดมาภาพหนึ่ง อยากรบกวนให้คุณมาตรวจสอบหน่อยค่ะ”

หนึ่งนาทีต่อมา ชายชราคนหนึ่งก็เดินช้าๆ ลงมาจากบันไดชั้นสอง

บุคคลนี้คือผู้เชี่ยวชาญการประเมินโบราณวัตถุหลิวเยว่เซิน

วันนี้เป็นวันเปิดร้านอาหารของลูกสาวกับว่าที่ลูกเขยของหลิวเยว่เซิน เขาจึงเชิญเพื่อนเก่ามาด้วย อยู่ด้วยกันในห้องส่วนตัวชั้นบน ได้ยินว่ามีภาพวาดโบราณที่ต้องประเมิน ทันทีที่นิสัยมืออาชีพเกิดขึ้น จึงรีบลงมาดู

หลิวเยว่เซินก้าวเดินขึ้นเวที หลิวลี่ลี่รีบยื่นของขวัญที่เป็นภาพวาดให้เขา แล้วพูดว่า “คุณพ่อคะ คุณพ่อรีบประเมินภาพนี่หน่อยค่ะ มีคนบอกว่ามันมีมูลค่าหลายหมื่น!”

พูดอย่างนั้นแล้วเธอก็มองไปยังเย่เฉินด้วยสีหน้าดูถูก

ยาจกที่เกาะผู้หญิงกิน ให้ภาพวาดโบราณหลายหมื่นหยวน ใครจะเชื่อ

ไม่ต้องเดาก็รู้ ภาพวาดต้องเป็นของปลอมแน่นอน!

คนอื่นๆ ก็คิดเหมือนกับเธอ

ไม่มีใครเชื่อว่าเย่เฉินจะสามารถให้ภาพวาดหลายหมื่นได้

หลิวเยว่เซินรับกล่องของขวัญไป ท่ามกลางสายตาของสาธารณชน ดึงเอาม้วนออกมาแล้วเปิดมันอย่างระมัดระวัง

ภาพวาดโบราณเป็นสีเหลืองบางส่วน มันดูต่ำต้อยด้อยค่ามาก เพื่อนร่วมคลาสหลายคนที่ชอบตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอกพูดว่า “โอ้พระเจ้า ดูแล้วไม่เหมือนของดีอะไรเลย!”

“นั่นสิ ฉันดูแล้วราคาแค่ห้าสิบหยวนเท่านั้นแหละ”

“เดาว่ามันยังไม่คุ้มค่ากับกล่องนั่นเลยว่าไหม กล่องนั่นน่าจะราคาเจ็ดสิบแปดสิบ!”

หลิวเยว่เซินพิจารณาภาพวาดอย่างละเอียดครู่หนึ่ง หลังจากดูไม่กี่นาที ถึงได้ยิ้มและถามว่า “ภาพวาดนี้เพื่อนร่วมคลาสของเต้าคุนให้มาเหรอ”