บทที่ 4749 ตายอย่างไร พวกคุณเลือกเอง 1

ที่ยากกว่านั้นคือ แม้ว่าเถากระดูกวิหคจะหายากมาก แต่ถ้าจะเอามาปรุงยาจริงๆ ปริมาณการใช้ของมันนิดเดียว สมุนไพรที่เหมือนเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ สะท้อนให้เห็นว่าอะไรคือปริมาณน้อยแต่มีพลังมาก

ถ้ากลั่นยาก่อใหม่ล็อตหนึ่ง เกรงว่าแม้แต่หนึ่งในสิบก็ยังไม่ได้ใช้！

พอคิดแบบนี้ เย่เฉินจึงพูดกับหญิงชราว่า：“คุณยาย นี่คือสิ่งของที่สืบทอดมาจากบ้านคุณ ผมละอายใจจริงๆ แบบนี้ละกัน คุณทิ้งช่องทางติดต่อให้ผม พอผมกลับประเทศแล้ว ผมจะไปเยี่ยมถึงหน้าประตู！”

ที่จริงแล้ว เย่เฉินคิดว่า จะตอบแทนด้วยการให้ยาอายุวัฒนะหญิงชราคนนี้

หญิงชราลำบากมาทั้งชีวิต ตอนนี้ยังมาถึงจุดนี้ในที่แบบนี้ ร่างกายและจิตใจได้รับความเสียหายอย่างมากเช่นกัน

ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าให้ยาอายุวัฒนะแก่เธอ แล้วให้เงินเธอก้อนโต ไม่ใช่แค่จะทำให้เธอมีชีวิตนานขึ้น แต่ยังทำให้เธอและลูกชายของเธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายด้วย ชีวิตที่เหลืออยู่ก็จะมีความสุข

แต่ว่า เย่เฉินรู้ว่าจะหยิบยาอายุวัฒนะมาให้เธอโดยตรง ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ไม่ได้

ยังไงแล้วยานี้ก็มีค่ามากจริงๆ หากทหารของสำนักว่านหลงเห็นเข้า กลัวว่าจะคิดในใจว่าไม่ยุติธรรม

พวกเขาไม่มีทางรู้ว่า กำไลที่ดูไม่มีค่านี้ มีค่ากับตัวเขาเองแค่ไหน

พวกเขาจะคิดแค่ว่า พวกเขาเสี่ยงชีวิตมาทำงานให้ตัวเอง แต่ตัวเองกลับเอายาที่มีค่านั้นไปให้หญิงชรากับลูกชายของเธอที่ถูกช่วยไว้ และยานี้ สำหรับคนฝึกบู๊อย่างพวกเขาแล้ว ก็ไม่อาจเอาเงินมาแลกได้

แบบนี้ ในใจเขาจะมีช่องว่างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

สุภาษิตพูดไว้ดี ไม่ต้องกังวลว่าจะแบ่งให้น้อยหรือมาก แต่ควรกังวลว่าจะแบ่งให้เท่าเทียมได้หรือเปล่า ตัวเองจะให้ทหารของสำนักว่านหลงกว่า 100 คนผิดหวังได้อย่างไร