บทที่ 4750 ตายอย่างไร พวกคุณเลือกเอง 2

เย่เฉินพยักหน้า พูดเบาๆ：“เอาศพพวกนี้ กับพวกที่รอดชีวิต ขังไว้ในคุก”

ว่านพั่วจวินพูดอย่างไม่รู้ตัว：“คุณเย่ พื้นที่ในคุกมีจำกัด กลัวว่าจะใส่ไม่ได้……”

เย่เฉินพูดเบาๆ ：“ไม่เป็นไร กองศพไว้ด้วยกัน เหมือนกองฟืน กองทีละอันๆ”

ว่านพั่วจวินฟังจบ ก็พยักหน้าทันที：“ครับคุณเย่ ผมเข้าใจแล้ว”

พูดไป เขาก็มองไปยังลูกน้องที่อยู่ด้านข้าง แล้วสั่งว่า：“ทำตามที่คุณเย่ขอทันที”

“รับทราบ！”

เหมยอวี้เจิน สวีเจี้ยนสี่และก็อะเหลี้ยงที่รอดอยู่พวกนี้ เวลานี้ต่างตกใจจนร้องไห้เสียงดัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหมยอวี้เจิน เธอตกใจจนตัวสั่นไปทั้งตัว ขอร้องเย่เฉินว่า：“คุณเย่ งั้นคุณยิงนัดเดียวให้ฉันตายเถอะ ขอร้องล่ะ ……”

เย่เฉินพูดเบาๆ：“สัตว์ร้ายโหดเหี้ยมอย่างคุณ ไม่สมควรตายในมือผม”

ตอนนี้เอง ทหารสำนักว่านหลงคนหนึ่งเดินมาที่ด้านข้างเธอ จับคอเสื้อของเธอไว้ แล้วลากเธอเข้าไปในคุก

และตอนนี้ ศพในคุกก็กองรวมกันเป็นภูเขาแล้ว

เย่เฉินพูดกับว่านพั่วจวินว่า：“พั่วจวิน หาไฟแช็กให้ผมหน่อย”

ว่านพั่วจวินสูบซิการ์เป็นนิสัย ดังนั้นจึงหยิบไฟแช็กที่ใช้จุดซิการ์โดยเฉพาะออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้เย่เฉิน

เย่เฉินหันแล้วโยนไฟแช็กไปที่เหมยอวี้เจิน พูดเบาๆ ว่า：“ไฟแช็กนี้คุณถือไว้ เดี๋ยวผมจะให้คนล็อกห้องขังไว้ จากนั้นค่อยให้คนเอาน้ำมันตรงถังน้ำมันในรถตรงนั้นมาให้หมด เติมใส่ที่นี่ ถ้าใครรับไม่ได้ ก็สามารถใช้ไฟแช็กนี้เพื่อจุดไฟน้ำมันได้ ถ้าพวกคุณไม่กล้าจุด ก็เลือกได้ว่าจะอยู่ในนั้นเฝ้าศพหรือต้อนรับความตายดี จะตายอย่างไร พวกคุณเลือกเอง”