บทที่ 49 จัดการฝังพ่อตา

บทที่ 49 จัดการฝังพ่อตา

หลังจากกินข้าวตอนเที่ยง เซียวฉางควนก็ไปเปลี่ยนชุดเรียบร้อย พร้อมทั้งพูดเร่งเย่เฉิน : “เย่เฉิน รีบเตรียมตัว แล้วขับรถใหม่พาพ่อไปที่ถนนโบราณหน่อย มีร้านแจกันเปิดใหม่เป็นราชวงศ์ถัง พ่ออยากไปดูสักหน่อย”

เย่เฉินอดไม่ได้จึงพูดขึ้น : “คุณพ่อ ตอนนี้ท่านกลับมาเล่นของโบราณอีกแล้วเหรอ? ครอบครัวเราก็ไม่ได้มีเงินเยอะ พอจะซื้อของเก่า มันจะฟุ่มเฟือยไปหรือเปล่า?”

เซียวฉางควน ไม่ได้หาเงินเก่งอะไร แต่ใฝ่ฝันอยากมีเงินมาก ไม่มีอะไรก็ชอบไปซื้อของที่ ถนนโบราณ แล้วก็ชอบฝันลมๆ แล้งๆ แต่ว่าช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ก็จะถูกคนอื่นเล่นหนักมาก

ก่อนหน้านี้ถึงได้หยุดเล่น คิดไม่ถึงว่าตอนนี้ไม่เพียงแต่ไม่ยอมหยุด แต่กลับยิ่งเป็นหนักกว่าเดิม

เซียวฉางควน เห็นว่าเย่เฉินกล้าพูดขนาดนี้ เขาจึงพูดขึ้นเสียงแข็ง : “แกอย่าพูดมาก รีบไปส่งฉันเดี๋ยวนี้”

เย่เฉินหมดความอดทน แต่ก็ไม่สามารถขัดได้ จึงทำได้แค่ขับรถไปส่งเขาที่ ถนนโบราณ

จินหลิงเป็นเมืองเก่าแก่ อยู่ข้างนอกถนนโบราณ และพอมีชื่อเสียงในประเทศอยู่บ้าง เป็นแหล่งรวมของเก่าแกของแต่ละพื้นที่ รวมถึงพวกลูกค้าที่ชอบซื้อของพวกนี้

นักท่องเที่ยวในพื้นที่เองก็พอมีบ้าง ใช้เงินก้อนใหญ่ทำให้ถนนโบราณฟื้นฟูขึ้นมา และก็สามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวได้อีกที่หนึ่งเลย

พอมาถึงถนนโบราณ เซียวฉางควน ก็เดินเข้าไปในร้านอย่างคุ้นชิน แล้วหันไปบอกพนักงานต้อนรับว่ามีนัด เขาก็พลันพาเดินเข้าไปในห้องรับแขกเพื่อดูสินค้าทันที

เย่เฉินที่กำลังจะเดินตามเข้าไป เซียวฉางควน พลันหันมาบอกว่า : “แกไม่ต้องตามเข้าไป เข้าไปแกก็ดูไม่เป็น รอด้านนอกห้องนี่แหละ!”

เย่เฉินพยักหน้ารับ : “เข้าใจแล้ว!”

เซียวฉางควน กุมมือตัวเอง แล้วตามพนักงานเข้าไปด้านในห้องรับแขก เย่เฉินก็นั่งรออยู่ข้างนอก

……

ผ่านไปสิบกว่านาที เย่เฉินก็พลันได้ยินเสียงดังออกมาจากในห้องรับแขก “เพล้ง”

หลังจากนั้น เย่เฉินก็เห็น เซียวฉางควน ออกมา ด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

แล้วเอาแต่พูดว่า : “ตายแน่ ตายแน่! แบบนี้ตายแน่ๆ!”

เย่เฉินจึงรีบเดินเข้าไปหา แล้วหันไปมองด้านหลังของเขา ก็เห็นเพียงเศษที่แตกออกเป็นสองส่วน และที่พื้นยังมีเศษเล็กตกอยู่ไม่น้อย

ดูจากเศษพวกนี้แล้ว ก็พอจะดูออกว่า ถูกทำให้แตก และน่าจะเป็นขวดพอร์ชเลนอวี้หูของสมัยถาง

สมัยก่อนตอนที่เขาเป็นเด็ก อยู่ที่ตระกูลเย่ เขาก็เคยเห็นผ่านตามาหลายครั้ง มองแวบเดียวก็รู้ ขวดนี้เป็นของโบราณ มีขายในตลาดราคาราวๆ สองสามแสนหยวน ไม่ได้มีปัญหาอะไรมาก

ดูแล้ว พ่อตาก็คงซวยแล้ว

แขกภายในห้อง มีคนหนึ่งเป็นวัยกลางคน มีสี่หน้าไม่ค่อยดี พลางพูดขึ้น : “คุณท่านเซียว ขวดใบนี้ของพวกเรา ต้องใช้เงินห้าแสนกว่าหยวนซื้อมาเลยนะ ตอนนี้ท่านทำมันแตกแล้ว ต้องชดใช้ค่าเสียหายมา!”

คนๆ นี่ คือ โจวเหลียงเวิ่น ผู้จัดการร้านจี๋ชิ่งถัง

เซียวฉางควน มาลากเย่เฉิน แล้วพยายามพูดเสียงกลบเกลื่อน : “คนนี้เป็นลูกเขยที่น่ารักของฉัน แกรู้ว่าเขามีเงินมากมายแค่ไหนมั้ย? อย่าว่าแต่ห้าแสนหยวนเลย ขนาดห้าล้านหยวนเขายังจ่ายได้เลย! เรื่องชดใช้ค่าเสียหายให้พวกแกคุยกันเอาเอง! ฉันมีธุระ ต้องขอตัวก่อน!”

พูดเสร็จ เขาก็ผลักเย่เฉินเข้าไปทันที แต่ตัวเองกลับหนีเอาตัวรอด

เย่เฉินทำหน้างง พ่อตาคนนี้ก็หน้าไม่อายจริงๆ นี่เป็นการบอกชัดเจนเลยว่าเป็นการลากเขามาซวยด้วย!

โจวเหลียงเวิ่นหันมามองเย่เฉิน พร้อมกับพูดเสียงแข็ง : “คุณชายท่านนี้ ทั้งหมด ห้าแสนสามหมื่นหยวน คุณต้องการรูดบัตรหรือโอน?”

เย่เฉินเอามือประสานกัน : “ผมไม่มีเงิน”

ไม่ใช่ว่าเขาจ่ายไม่ได้ เพียงแค่อยากให้พ่อตาได้รับบทเรียนบ้าง ต่อไปจะได้ไม่ต้องบอกตัวเองพามาที่นี่บ่อยๆ

“ไม่มีเงินเหรอ?” โจวเหลียงเวิ่นกัดฟันพูด : “พังของในร้านของฉันแล้ว แกคิดว่าแค่บอกว่าไม่มีเงินแล้วจะรอดไปได้เหรอ?”