บทที่ 5089 ลางสังหรณ์ของฉันถูกแล้ว!1

ผู้อาวุโสตอบ : “ถ้าหากเป็นแบบแรกข้อมูลทั้งหมดซ่อนขึ้นมาแล้ว ทำให้คนๆนี้เหมือนกับไม่เคยปรากฏตัวขึ้นมาในโลกใบนี้ ข้อมูลก่อนที่เขาเกิดก็จะถูกลบทิ้งไปด้วย”

“ถ้าหากเป็นแบบที่สอง ก็จะต้องดูว่าคนที่ซ่อนข้อมูลของเขานั้นทำอย่างไร บางคนเป็นเพราะจุดประสงค์บางอย่าง อาจจะกำจัดทิ้งไปทั้งหมด แต่บางคนถ้าหากต้องการสร้างภาพลวงตาที่อยู่เบาะแสที่ไม่ชัดเจน นั่นก็จะไม่ลบข้อมูลก่อนหน้า เนื่องจากว่าข้อมูลเหล่านี้ยังจะต้องมีการเปิดเผยออกมา ตอบสนองคนที่ตั้งใจจะสืบหา”

“อย่างเช่น คนๆหนึ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยตอนอายุ22 เนื่องจากเป็นเพราะสาเหตุใดสาเหตุหนึ่ง ต้องการให้เขาหายไป เช่นนั้นข้อมูลก่อนที่เขาจะอายุ22ก็จะไม่ลบทิ้งไป เพียงแต่จะเพิ่มในข้อมูลของเขาว่าเป็นบุคคลที่หายสาบสูญไปแล้ว หรืออาจจะเป็นสัญลักษณ์ว่าตายไปแล้ว ข้อมูลเหล่านี้ก็จะไม่เพิ่มรหัสลับ ต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจทั่วไปที่มีสิทธิในระดับต่ำที่สุดก็สามารถหาข้อมูลของเขาก่อนที่จะหายสาบสูญไปได้อย่างง่ายดาย”

หลินหว่านเออร์ดวงตาเป็นประกาย แล้วโพล่งถามออกมา : “ในข้อมูลที่คุณให้ฉันเมื่อกี้ รวมเย่เฉินที่หายสาบสูญและตายไปแล้วด้วยไหมคะ?”

อาวุโสตอบกลับ : “รวมหายสาบสูญ แต่ไม่ได้รวมที่ว่ามั่นใจว่าตายไปแล้ว”

จู่ๆหลินหว่านเออร์ก็นึกขึ้นได้ ว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองเห็นข้อมูลเด็กๆจำนวนไม่น้อยเลยจริงๆ

เพียงแต่ตอนที่เห็นรูปเด็ก ก็ล้วนแต่มองข้ามไปเลย ไม่ได้ดูข้อมูลโดยสังเขปของเด็กๆเหล่านี้อย่างละเอียด

แต่สถานการณ์แบบหนึ่งที่มองข้ามไปแบบนี้ นั่นก็คือ : ถ้าหากรูปถ่ายเด็กคนนี้ ไม่ใช่สภาพจริงของเด็กในตอนนี้ และเด็กคนนี้หายตัวไปตอนเด็ก และไฟล์ข้อมูลของเขาก็หยุดอยู่ตอนที่เขายังเป็นเด็ก ไม่มีการอัพเดท สถานการณ์แบบนี้ เมื่อครู่ตัวเองก็มองข้ามไปเลยเช่นกัน

ดังนั้นเธอจึงรีบเอ่ยพูดขึ้นกับผู้อาวุโส : “ฉันขอดูข้อมูลของคนที่หายสาบสูญไปอีกครั้งก่อน ถ้าหากหาไม่เจอ คุณช่วยหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องของคนที่ตายไปแล้วให้ฉันหน่อย”

ผู้อาวุโสพยักหน้าลง : “ไม่มีปัญหาครับ!”