บทที่ 513

บทที่ 513

ในขณะที่เซียวฉางเฉียนกำลังเพ้อฝันว่าจะเอาผลประโยชน์จากหม่าหลันอยู่นั้น

นายหญิงใหญ่เซียวก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เย็นชา

เซียวฉางเฉียนรีบทักทายและพูดว่า “แม่ ท่านกลับมาแล้วเหรอ？สถานการณ์ที่บริษัทเป็นอย่างไรบ้าง？”

นายหญิงใหญ่เซียวมีใบหน้าที่มืดคล้ำและพูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ธนาคารจะเริ่มกระบวนการชำระบัญชีการล้มละลายในเร็ว ๆ นี้ บอกว่าจะเริ่มในวันจันทร์หน้า ถ้ากระบวนการเริ่มต้นแล้ว วิลล่าจะถูกปิดไว้ ที่แกบอกว่าแปดล้าน ทำไมตอนนี้ถึงยังไม่ได้อีก？！”

เซียวฉางเฉียนหัวเราะและพูดว่า “แม่ ผมไม่ได้บอกหรอกเหรอ เงินอยู่กับผู้จัดการด้านการเงิน ตอนนี้ก็กำลังไถ่ถอนให้อยู่ ท่านจะมาเร่งอะไรผมล่ะ เงินนี้จะไม่ให้ท่านได้งั้นเหรอ？ ”

แม้ว่าจะพูดขนาดนี้ แต่ในใจของเซียงฉางเฉียนนั้น เงินแม้แต่สักหยดเดียวเขาก็ไม่ต้องการที่จะให้นายหญิงใหญ่เซียวนี่ เพียงแค่นายหญิงใหญ่เซียวจะมีเงินอีกหลายล้านหากหล่อนตายไป อีกทั้งหล่อนยังมีเครื่องประดับราคาหลายล้านอีกมากมาย หญิงชราจะทิ้งของมูลค่ากว่ายี่สิบล้านเอาไว้ให้

เซียวฉางเฉียนนั้นรู้จักแม่ของเขาเป็นอย่างดี พวกเครื่องประดับของเก่าต่างๆ ล้วนแต่เงินบำนาญของหล่อนตลอดมาและหล่อนไม่เต็มใจที่จะนำมันออกมาช่วยบริษัท

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งเหล่านี้ถูกซ่อนไว้ที่ไหน ก็ไม่มีใครรู้นอกจากหล่อน

ถึงแม้ว่าทางธนาคารหรือศาลมา ตรวจบริษัทหรือวิลล่าก็ตาม ก็ไม่มีวันหาสิ่งเหล่านี้เจอ

ด้วยความฉลาดของนายหญิงใหญ่นั้น เครื่องประดับและของเก่าต่างๆคงถูกย้ายไปที่ที่ปลอดภัยนานแล้ว

ถ้าตนวีนแตกกับนายหญิง ไม่ยอมให้แปดล้านล่ะก็ ทรัพย์สมบัติต่างๆของหล่อนคงไม่ตกมาถึงตนเป็นแน่

ดังนั้น เงินแปดล้านนี้ยังไงก็ต้องให้！

เพียงแค่รอเหอเหลียนเอาวิลล่าที่ Tomson Riveira ไปขาย แปดล้านนี้ก็สามารถเอามาให้นายหญิงใหญ่ได้แล้ว！

นายหญิงใหญ่เซียวไม่รู้ว่าเซียวฉางเฉียนนั้นกำลังทำอะไร เมื่อเห็นว่าเขายังคงปฏิเสธ หล่อนจึงพูดด้วยความโกรธว่า “ฉางเฉียน ฉันเลี้ยงแกมาตั้งแต่เด็กจนโตแค่แกกระดิกนิดเดียว ก็รู้แล้วว่าแกกำลังจะทำอะไร แกอย่าคิดที่จะไม่ให้เงินฉัน ฉันบอกแกไว้เลยนะ ถ้าแกไม่ให้เงินก้อนนั้นกับฉันล่ะก็ พรุ่งนี้ฉันจะไปอยู่ที่บ้านฉางควน แล้วเมื่อฉันตาย ประกันของฉัน เครื่องประดับ รวมถึงของโบราณและภาพวาดต่างๆที่พ่อแกให้ฉันไว้ ฉันจะให้ฉางควนให้หมด！”

เซียวฉางเฉียนรีบปลอบแม่อย่างเร็วไว “แม่ ท่านพูดอะไรออกมาน่ะ เงินนี้ผมสัญญากับท่านแล้ว ผมก็ต้องให้ท่านสิ อย่างเร็วก็วันนี้ ช้าสุดคือพรุ่งนี้ ตกลงไหม？”