บทที่ 514

บทที่ 514

หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์มา นายหญิงใหญ่เซียวก็ยังคงโทรหาเฉียนหงเย่นอีก แต่อีกฝ่ายก็ไร้การตอบรับ

นายหญิงใหญ่เซียวพูดด้วยความสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า？ทำไมโทรศัพท์อยู่ดีๆก็ปิดไปซะงั้นล่ะ？”

เซียวฉางเฉียนจึงพูดว่า “แม่ โทรศัพท์แบตหมดมันก็ดับไป มันก็ปกติไม่ใช่เหรออีกอย่างเธอก็อยู่ข้างนอก จะให้มาชาร์จแบตก็คงไม่สะดวก”

นายหญิงใหญ่เซียวคืนโทรศัพท์ให้เขา และพูดอย่างโกรธๆว่า “งั้นก็โทรไปเรื่อยๆจนกว่าจะติด！”

เซียวฉางเฉียนเองก็ทำอะไรไม่ถูก เขาได้แต่นั่งที่โซฟา วางสายและโทรออกไปเรื่อยๆ

โทรไปกว่าครึ่งชั่วโมง แต่โทรศัพท์ก็ยังคงปิดอยู่

ในใจของเซียวฉงเฉียนก็เริ่มรู้สึกถึงอะไรที่มันดูไม่ถูกต้อง….

ตามที่ เฉียนหงเย่นออกไปโกงเงินกับเหอเหลียน ก็ต้องอยู่ในที่ร่มสิ ไม่ใช่ที่แจ้ง การจะชาร์จโทรศัพท์นั้นมันถือเป็นเรื่องที่สะดวกมากๆ

อีกอย่าง ก่อนหน้านี้เขาก็ได้เตือนเธอไปแล้ว เมื่อถึงเวลาก็ควรจะติดต่อหากันเรื่อยๆ ถ้าเกิดเรื่องอะไรกับอีกคนขึ้นมา อีกคนจะได้ไปช่วยได้

ดังนั้น เธอจึงไม่ควรปิดโทรศัพท์สิ

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่？

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขาก็ทนไม่ไหวยืดตัวลุกขึ้นมา ใบหน้าของเขานั้นดูจริงจังและพึมพำกับตัวเองว่า “นี่มันไม่ถูกต้อง...”

นายหญิงใหญ่เซียวมองไปที่เขาและตะโกนอย่างเย็นชาว่า “หยุดแสดงให้ฉันดูได้แล้ว ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น！”

เซียวฉางเฉียนรู้สึกหงุดหงิดและไม่สบายใจเล็กน้อย

สุดท้ายเขาอ้าปากพูดกับนายหญิงใหญ่ว่า “แม่ อย่าเพิ่งมายุ่งได้ไหม ผมติดต่อหงเย่นไม่ได้ เดี๋ยวจะลองหาคนอื่นๆดู เผื่อว่ามีใครอยู่กับเธอ”