บทที่ 5603 เอาของดี ๆ มาให้ผม（2）

ตอนนี้เอง จางเอ้อเหมาก็หาวไป ลากของแผงลอยไปด้วย และเดินเข้าไปจากทางเข้าตลาดของโบราณ

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งงเห็นเขา ก็ดีใจ รีบวิ่งไปตรงหน้าเขา แล้วโพล่งออกไปว่า：“จางเอ้อเหมา คุณไปไหนมา？ผมรอคุณที่นี่ตั้งแต่เช้ายันเที่ยงก็ไม่เห็นเงาคุณเลย！”

จางเอ้อเหมาหาว หาวไป ก็จงใจใช้ฝ่ามือตบปาก ทำเสียงเอื่อย ๆ ร้องเสียงหาวออกมา

หาวเสร็จ จางเอ้อเหมาก็บิดขี้เกียจตรงนั้น พูดช้า ๆ ว่า：“ท่านครับ ผมเป็นพ่อค้าแผงลอย ใม่ใช่พนักงานบริษัท จะมากี่โมงก็ได้ ใครจะมายุ่งกับผมได้ล่ะ？”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งเห็นท่าทางกวนประสาทของจางเอ้อเหมาแล้ว ก็อยากจะตบบ้องหูเขาให้ไปที่อีกด้านของตลาดของโบราณเลย

แต่ว่า เมื่อคิดว่าเพื่อนคนนี้เป็นตัวนำโชคของตัวเอง เขาก็อดทนทันที พูดพร้อมหัวเราะไปว่า：“เอ้อเหมา ผมได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวคุณ เมื่อคืนคุณคงดื่มหนักสินะ？”

จางเอ้อเหมาพูดด้วยรอยยิ้ม：“ใช่ ต้องขอบคุณคุณไง เมื่อวานผมได้เงินก้อนโต เลยไปเที่ยวทั้งคืน หึหึ ……ดื่มหนัก ตื่นสาย นอนห้องสูท อยู่อย่างกับเทวดา”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งเห็นท่าทางกิ้งก่าได้ทอง ของจางเอ้อเหมาแบบนี้แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยในใจ：“ช่างเป็นพ่อค้าหาบเร่ที่ไร้อนาคตเสียจริง เงินแค่นี้ก็เหลิงเสียแล้วกำหนดให้คนอย่างคุณต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นแบบนี้ไง”

ถึงในใจจะคิดเช่นนี้ แต่เขาก็ชูนิ้วโป้งให้จางเอ้อเหมาทันที ชมอย่างไม่จริงใจว่า：“อิจฉาคุณจริง ๆ ใช้ชีวิตได้เท่สุด ๆ ！”

จางเอ้อเหมาหัวเราะหึหึ：“คุณท่าน ดูคุณพูดสิ คุณรวยกว่าผมเสียอีก！ผมมีชีวิตแบบนี้ได้ คุณก็ยิ่งมีได้ เอางี้ไหมล่ะ คืนนี้ผมจัดให้คุณสักห้อง？แค่คุณบอกมาว่าชอบประเทศไหน ชอบญี่ปุ่นเกาหลี หรือชอบฝรั่ง？พูดตรง ๆ นะ สาว ๆ รัสเซียเนี่ย สวยทุกคนจริง ๆหุ่นเพรียวเร้าใจ เลิศมาก！”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งโบกมือทันที：“ไม่ได้ ๆ เรามาคุยธุระกันดีกว่า คุณจะได้ไม่ทำให้จิตเต๋าของผมว้าวุ่น”

จางเอ้อเหมาตกใจ ถามเขาว่า：“จิตเต๋าคืออะไร？อี้เปิ่นเต๋าอะไรนั่นเหรอ？”