บทที่ 5638 ตายร้อยเปอร์เซ็นต์ (2)

หงห้าหัวเราะแหะ ๆ: “โอ๊ย! คุณท่านครับ นี่มันจะเป็นไม่ได้ได้อย่างไร สาเหตุที่ท่านรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้นั้น เป็นเพราะท่านไม่เข้าใจความล้ำลึกในเรื่องนี้ครับ อาจารย์เย่เคยบอกว่าการเรียกฆาตสายฟ้ามานั้น เป็นผลที่เกิดจากการใช้ค่ายกล ของอย่างค่ายกลน่ะ จากความเข้าใจของผม มันไม่ต่างอะไรจากพลังงานปรมาณูเลยครับ ถ้าเกิดเราไปคุยกับคนเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนว่าแค่ใช้สารกัมมันตภาพรังสีที่มีขนาดเท่าฝ่ามือ ทำเป็นระเบิดปรมาณู ซึ่งสามารถทำให้เมืองเมืองหนึ่งกลายเป็นพื้นที่เรียบละก็ เขาก็ต้องรู้สึกว่าไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน”

อานฉี่ซานที่ได้ยินคำพูดนี้แล้วก็มึนตึบเลย ส่วนนายหญิงใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ กลับพูดอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้ว่า: “ดิฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของเฉินเอ๋อน่ะค่ะ คุณหงคะ รบกวนคุณช่วยนั่งเฮลิคอปเตอร์เร่งไปดูสถานการณ์หน่อยได้ไหมคะ ถ้าเกิดเฉินเอ๋อต้องการความช่วยเหลือ เราก็สามารถให้การช่วยเหลือเขาอีกแรงหนึ่งได้เช่นกัน……”

หงห้ารีบตอบกลับ: “นายหญิงใหญ่ครับ อาจารย์เย่เคยกำชับไว้เป็นพิเศษว่าหลังจากรับพวกท่านออกมาแล้ว ห้ามให้ทุกคนไปช่วยเหลือ ให้รอเขากลับมาอยู่ที่นี่อย่างสบายใจได้เลย”

พอพูดจบ หงห้าก็พูดอีกว่า: “ผมจะบอกความจริงกับท่านก็ได้ครับ โรงแรมน้ำพุร้อนที่อยู่ตีนเขาก็มีนักบู๊นับร้อยคนเลยครับ แต่ละคนล้วนมีศักยภาพที่ไม่ธรรมดา แม้แต่พวกเขายังช่วยเหลืออะไรอาจารย์เย่ไม่ได้ จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเราเลยครับ”

นายหญิงใหญ่เช็ดน้ำตาพลางพูดอย่างสะอึกสะอื้น: “ฉันกลัวว่าเฉินเอ๋อจะเป็นอะไรไปอีก ตลอดช่วง 20 กว่าปีที่ผ่านมาเขาก็ใช้ชีวิตได้ทุกข์ยากลำบากมามากพอแล้ว ฉันที่เป็นยายไม่อยากให้เขาเป็นอะไรไปอีกจริง ๆ ……”

อานฉี่ซานตบแผ่นหลังนายหญิงใหญ่เบา ๆ แล้วพูดปลอบใจ: “คุณก็ไม่ต้องเป็นห่วงมากเกินไปหรอก ตอนนี้เฉินเอ๋อเป็นผู้ที่มีความสามารถยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นบุคคลที่ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันกับเราตั้งนานแล้ว ต่อให้เราอยากช่วยเหลือก็คงช่วยอะไรเขาไม่ได้เหมือนกัน ทำตามคำกำชับของเฉินเอ๋อดีกว่า เราอดใจรอคอยอยู่ที่นี่เถอะ!”

ทันทีที่สิ้นเสียง จู่ ๆ ก็มีเสียงระเบิดที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินดังเข้ามาในคฤหาสน์ คลื่นกระแสอากาศที่มากมายมหาศาลทำให้กระจกที่อยู่บริเวณรอบ ๆ ถูกสั่นสะเทือนจนแตกสลาย!

ทุกคนล้วนนั่งลงไปกับพื้นดูสัญชาตญาณ รอหลังจากเสียงระเบิดดับหายไปแล้ว นายหญิงใหญ่ก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมากะทันหัน ร้องไห้พลางถามว่า: “เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น?! เฉินเอ๋อเขา……เฉินเอ๋อเขาคงไม่เป็นอะไรหรอกใช่ไหม?”

หัวใจของหงห้าก็หล่นลงไปถึงตาตุ่ม ลุกลนขึ้นมาทันทีเหมือนกัน

เขาเคยเห็นเย่เฉินเรียกฆาตสายฟ้าด้วยสายตาตัวเองอยู่

เขารู้อยู่ว่าเสียงระเบิดที่ดังกึกก้องในเมื่อกี้นี้ ไม่ใช่ลาดเลาที่เกิดจากฆาตสายฟ้าแต่อย่างใด!

ดังนั้นเขาจึงตะโกนเสียงดัง: “เดี๋ยวผมไปดู!”

หลังจากพูดจบ เขาก็รีบวิ่งออกมาอย่างลุกลน กระโดดขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ที่จอดอยู่ตรงลานบ้านโดยตรง แล้วพูดกับนักบินอย่างร้อนรน: “เร็ว! รีบเทคออฟ!”

เวลานี้ มีเงาดำร่างหนึ่งวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว เห็นเพียงหลี่ญ่าหลินกระโดดขึ้นเฮลิคอปเตอร์โดยตรง แล้วพูดโพล่งออกมา: “คุณหง เดี๋ยวผมไปกับคุณครับ!”

หงห้ารีบตอบกลับ: “ผู้การหลี่ ผมรับคำสั่งจากอาจารย์เย่ ให้ปกป้องคุณและผู้คนในตระกูลอาน คุณอยู่ที่นี่ดีกว่าครับ!”

หลี่ญ่าหลินส่ายหน้าแล้วพูดว่า: “คุณหงอย่าลืมนะครับว่าผมเป็นตำรวจ หากมีเหตุสุดวิสัยอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ ไม่มีคนไหนเชี่ยวชาญการสำรวจสถานที่เกิดเหตุมากไปกว่าผมแล้วนะครับ!”

หงห้านึกคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลงแล้วพูดว่า: “งั้นก็ลำบากผู้การหลี่แล้วนะครับ!”

พอพูดจบ เขาก็พูดกับนักบิน: “เทคออฟ!”

เฮลิคอปเตอร์เร่งเครื่องแล้วลอยขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะพาทั้งสองมุ่งหน้าไปยังโฮมสเตย์ว่านหลิ่วอย่างรวดเร็ว

เมื่อเข้าใกล้บริเวณโฮมสเตย์ว่านหลิ่ว หงห้าก็อาศัยแสงจันทร์มองเห็นพื้นที่ว่างทรงกลมสุดแปลกประหลาดที่อยู่กลางหุบเขาที่อยู่ห่างไกลออกไปแล้ว